Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 129/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 129/10

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 129/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 grudnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

5 SSN Hubert Wrzeszcz

6 SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

7 w sprawie z wniosku U. S., T. G. - następców prawnych G. Ż.

8 przy uczestnictwie M. G. i M. G.

9 o podział majątku wspólnego G. Ż. i B. G. oraz dział spadku po B. G., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r., zażalenia uczestniczki postępowania M. G.

10 na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II Cz (…), odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

11 Postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił zażalenie uczestniczki M. G., reprezentowanej przez pełnomocnika z urzędu, na postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 6 listopada 2009 r.

12 W dniu 31 marca 2010 r. pełnomocnik uczestniczki złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia.

13 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił wniosek pełnomocnika uczestniczki o uzupełnienie postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 lutego 2010 r. o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego z urzędu 2

14 pełnomocnika uczestniczki M. G. - adwokata M. S. kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

15 Na powyższe postanowienie uczestniczka wniosła zażalenie.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 3941

18 § 1 pkt 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Przepis ten podlega ścisłej wykładni, gdyż jest wyjątkiem od zasady, że nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienia sądu drugiej instancji inne niż w nim wymienione. W judykaturze przyjęto, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu nie są kosztami procesu w rozumieniu art. 3941

19 § 1 pkt 2 k.p.c. (postanowienie Sądu

20 Najwyższego z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 53/09, OSNC 2010, nr 5, poz. 79). Obowiązek Skarbu Państwa wypłacenia pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za świadczoną pomoc prawną na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 jednolity tekst ze zm.) oraz Rozdziału 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie .opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. jest obowiązkiem o charakterze publicznoprawnym, innym niż obowiązek zwrotu stronie kosztów procesu, o jakim mowa w art. 98 k.p.c.

21 Z tego względu niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie uzupełnienia postanowienia sądu pierwszej instancji dotyczącego przyznania od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

22 Wobec powyższego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941

23 § 3 w związku z art.

24 39821

25 i art. 373 k.p.c. odrzucił zażalenie.