Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2010 r., II CSK 7/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2010 r., II CSK 7/10
Tekst
1 Sygn. akt II CSK 7/10
POSTANOWIENIE
2 Dnia 16 kwietnia 2010 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie:
4 SSN Zbigniew Kwaśniewski
5 w sprawie z powództwa Gminy M.
6 przeciwko J. K.
7 o zapłatę
8 oraz z powództwa wzajemnego J. K.
9 przeciwko Gminie M.
10 o zapłatę,
11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego J. K.
12 od wyroku Sądu Apelacyjnego
13 z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt I ACa (…),
14 odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego J. K. na rzecz powodowej Gminy M. kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
15 Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z mocy art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.
16 w sprawach m.in. o czynsz dzierżawy.
17 Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że zarówno strony sporu wielokrotnie nazywały łącząca je umowę z dnia 10 kwietnia 2003 r. umową dzierżawy, jak również taką jej kwalifikację zaaprobowały Sądy obu instancji. W tej sytuacji żądanie przez powódkę zapłaty kwoty w wysokości stanowiącej wartość 2
18 przedmiotu zaskarżenia dowodzi, że przedmiotem sprawy jest domaganie się od pozwanego zapłaty czynszu dzierżawnego, co z mocy art. 3982 § 2 pkt 1 stanowi o
19 istnieniu negatywnej przesłanki przedmiotowej, wyłączającej dopuszczalność skargi kasacyjnej.
20 W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986
21 § 2 k.p.c. i art. 3982
22 § 2 pkt 1 k.p.c.
23 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).