Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 r., II CSK 62/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 r., II CSK 62/08

Tekst

1 Sygn. akt II CSK 62/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 marca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 w sprawie z wniosku J. J.

6 przy uczestnictwie K. B. i Z. S.

7 o wykreślenie hipoteki przymusowej kaucyjnej,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania K. B.

9 od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II Ca (…), odrzuca skargę kasacyjną i oddala wniosek wnioskodawczyni o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

10 Zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie wydane zostało w dniu 5 lipca 2007 r., sygn. akt II Ca (…), a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2

11 k.p.c.

12 W paragrafie pierwszym art. 3984

13 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w

14 czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art. 3984

15 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c.) z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.

16 2

17 Już wcześniej przyjęto w orzecznictwie, że brak któregokolwiek z kreatywnych elementów dawnej kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów nieobowiązującego już art. 3933

18 § 1 k.p.c. nie podlega naprawieniu w trybie art. 130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN 1780/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 52).

19 Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m. in. uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.,

20 wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m. in. na możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

21 Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z

22 obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984

23 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odrębne wyartykułowanie przez

24 ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984

25 § 1 pkt 3 k.p.c. nie można uznać

26 jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego i ścisłego przytoczenia co najmniej jednej spośród okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., wraz z jej stosownym uzasadnieniem przy pomocy argumentów jurydycznych (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c.

27 mają samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.). Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 3984 § 1 pkt 3

28 k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 3989 § 1 k.p.c. i

29 przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle 3

30 określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989

31 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn.

32 akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest tożsame z werbalnym powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 3989

33 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., bez adekwatnego,

34 jurydycznego uzasadnienia każdej z obu wymienionych przesłanek. Ponieważ skarga kasacyjna uczestnika postępowania K. B. pozbawiona jest właściwie rozumianego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przeto podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05). Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 3984 § 1

35 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.,

36 gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku.

37 Skoro więc skarga kasacyjna uczestnika postępowania K. B. pozbawiona jest adekwatnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a więc tego niezbędnego elementu konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986

38 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986

39 § 2 k.p.c. i art. 3984

40 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz

41 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

42 Sąd Najwyższy oddalił, sformułowany w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniosek wnioskodawczyni o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Wnioskodawczyni domagała się bowiem odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie jej oddalenia, natomiast nie wnosiła o odrzucenie skargi kasacyjnej. Tymczasem w orzecznictwie od dawna utrwalone jest stanowisko, że nie należy się zwrot kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie podniosła zarzutu, że skarga powinna być odrzucona (postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, niepubl.; orzeczenie SN z dnia 15 listopada 1934 r., C.II. 1677/34, Zb. Urz. 1935, poz. 204).