Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 596/14

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
II CSK 596/14
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła
Otwórz w aplikacji

Tekst

1 Sygn. akt II CSK 596/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 29 kwietnia 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Iwona Koper

5 w sprawie z powództwa L. G.

6 przeciwko M. M.

7 o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 29 kwietnia 2015 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej powoda

11 od wyroku Sądu Apelacyjnego

12 z dnia 5 marca 2014 r.,

13 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

14 2

Uzasadnienie

15 W skardze kasacyjnej wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 marca 2014 r., wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparty został na przesłance z art. 3989

16 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący podniósł, że w

17 sprawie występuje istotne zagadnie prawne: czy istotna rozbieżność między zasadniczymi powodami rozstrzygnięcia podanymi ustnie po ogłoszeniu sentencji wyroku, a pisemnym uzasadnieniem wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna Sąd Najwyższy działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r., sygn. akt I CSK 206/07,nie publ.). Dlatego też uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powinien przedstawić argumentację jurydyczną pozwalającą przyjąć, że w sprawie rzeczywiście występuje przywołana w nim przesłanka. (postanowienia SN z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK 178/07, nie publ. i z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05,nie publ.).

20 W odniesieniu do przesłanki z art. 3989

21 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga to, by

22 przedstawione zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze. Zagadnienie to musi pozostawać w związku z danym sporem wyrażającym się w tym, że udzielenie na nie odpowiedzi przez Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę merytorycznie – co wymaga podniesienia w ramach podstaw skargi odpowiedniego zarzutu pozwalającego na odniesienie się do sformułowanego zagadnienia prawnego, którego nie zawiera skarga kasacyjna powoda - będzie mieć wpływ na sposób jej rozstrzygnięcia.

23 3

24 Niewątpliwe trafne jest przekonanie skarżącego, że pisemne uzasadnienie orzeczenia nie powinno w zakresie zasadniczych powodów rozstrzygnięcia odbiegać od uzasadnienia ustnego, jednak ustne motywy rozstrzygnięcia pozostają ostatecznie bez wpływu na treść i wykładnię pisemnego uzasadnienia. W tym stanie rzeczy sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne nie pozostaje w związku z rozpoznawaną sprawą, a co za tym idzie nie stanowi określonej w art. 3989

25 § 1 pkt 1 k.p.c. okoliczności uzasadniającej przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania.

26 W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem Apelacyjnym, która Sąd Najwyższy w granicach zaskarżenia bierze pod rozwagę z urzędu.

27 Z tych przyczyn na podstawie art. 3989

28 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.

Powołane przepisy

Cytowane w

Cytowane w 8 orzeczeniach.

  1. Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2024 r., IV Ca 1735/23
  2. Postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2022 r., III Ca 914/21
  3. Wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 6 kwietnia 2022 r., II Ka 420/21
  4. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2020 r., I ACa 29/20
  5. Postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 2019 r., V Ca 156/19
  6. Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2017 r., XVII Ka 242/17
  7. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 14 stycznia 2016 r., III AUa 332/15
  8. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2015 r., I PK 343/14