Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2007 r., II CSK 526/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2007 r., II CSK 526/06
Tekst
1 Sygn. akt II CSK 526/06
POSTANOWIENIE
2 Dnia 30 stycznia 2007 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie :
4 SSN Zbigniew Kwaśniewski
5 w sprawie z powództwa E. Ż.
6 przeciwko B. K. i Skarbowi Państwa - Prokuraturze Rejonowej w P.
7 o zapłatę,
8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda
9 od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
10 z dnia 19 maja 2006 r.,
11 1) odrzuca skargę kasacyjną;
12 2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego;
13 3) oddala wniosek pełnomocnika procesowego powoda - adw. G.
14 W.-R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
15 2
16 Wyrok zaskarżony skargą kasacyjną powoda wydany został w dniu 19 maja 2006 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna, błędnie nazwana „kasacją”, spełniać powinna wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984
17 § 1 i § 2 k.p.c.
18 W paragrafie pierwszym art. 3984
19 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie
20 w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślające zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art. 3984
21 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c.) z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.
22 Już wcześniej przyjęto w orzecznictwie, że brak któregokolwiek z kreatywnych elementów kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów nieobowiązującego już art. 3933
23 § 1 k.p.c. nie podlega naprawieniu w trybie art. 130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, z 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN 1780/00, OSNC 2001, z. 3, poz. 52).
24 Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 3984 § 1
25 pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989
26 § 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984
27 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia.
28 Odrębne wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1
29 pkt 3 k.p.c. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, 3
30 z pominięciem wyraźnego, odrębnego zaprezentowania którejkolwiek z okoliczności spośród wymienionych w art. 3989
31 § 1 k.p.c. i uzasadniających
32 przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984
33 § 1 k.p.c. mają samodzielny
34 byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.).
35 Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 3984 § 1 pkt 3
36 k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wyraźny wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 3989
37 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie, ściśle określonej w przepisie ustawy, przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989
38 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Ponieważ skarga kasacyjna powoda pozbawiona jest właściwie rozumianego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przeto podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05).
39 Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 3984
40 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia kasacji do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989
41 § 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku.
42 4
43 Skoro więc skarga kasacyjna powoda nie formułuje wprost wymaganego wniosku i jego właściwego uzasadnienia, a więc niezbędnego elementu konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 §
44 3 k.p.c. w zw. z art. 3986
45 § 2 k.p.c. i art. 3984
46 § 1 pkt 3 k.p.c.
47 Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
48 Oddalenie wniosku adwokata ustanowionego z urzędu o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powodowi (we wniosku błędnie napisano „powódce”) w postępowaniu kasacyjnym uzasadnione jest tym, że przyznania takich kosztów nie uzasadniają czynności profesjonalnego pełnomocnika procesowego, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu (postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999 r., nr 6, poz. 123).
49 jc