Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2009 r., II CNP 46/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2009 r., II CNP 46/09

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 46/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 3 lipca 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2009r.,

6 skargi T. C.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w M.

8 z dnia 20 grudnia 2007r.,

9 wydanego w sprawie z wniosku K. C.

10 przy uczestnictwie T. C.

11 o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym bez zgody uczestnika, odrzuca skargę.

12 2

Uzasadnienie

13 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia T. C. wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia 20 grudnia 2007 r.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Zgodnie z art. 871

16 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przepis ten dotyczy również postępowania wszczętego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sporządzona została osobiście przez skarżącego, który nie wykazał, że należy do osób wymienionych w art. 871 § 2

17 k.p.c.

18 Na marginesie trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.

19 skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a zaskarżono postanowienie Sądu pierwszej instancji, w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry, które nie kończy postępowania w sprawie.

20 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 4248 § 1

21 k.p.c.).

22 md