Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2008 r., II CNP 41/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2008 r., II CNP 41/08

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 41/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 12 czerwca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Helena Ciepła

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2008 r., skargi E. T.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I C (…) wydanego w sprawie z powództwa E. T.

7 przeciwko K. K.

8 o zapłatę,

9 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

10 Skarżący E. K. wniósł sporządzoną osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 września 2007 r., która została przedstawiona wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

11 Zgodnie z art. 871

12 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

13 obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego jednak nie stosuje się, gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 87 § 2 k.p.c.).

14 2

15 Przewidziany w art. 871

16 § 1 k.p.c. przymus adwokacko – radcowski ma charakter

17 bezwzględny, co oznacza że strony w tym postępowaniu muszą być reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego. Samodzielny udział strony zależy od posiadania zdolności postulacyjnej przyznanej w § 2 art. 87 k.p.c.

18 Skarżący nie wykazał posiadania tej zdolności, zatem skarga, jako sporządzona z naruszeniem art. 871

19 k.p.c., podlega odrzuceniu (art. 4248

20 § 1 k.p.c.).