Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2006 r., II CNP 29/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2006 r., II CNP 29/06

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 29/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 czerwca 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Józef Frąckowiak

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 8 czerwca 2006 r.,

7 skargi T. K.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.

9 z dnia 28 stycznia 2004 r., wydanego w sprawie z wniosku T. K.

10 o założenie księgi wieczystej dla własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu, odrzuca skargę.

Uzasadnienie

11 2

12 Wnioskodawca T. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Sądu Najwyższego, za pośrednictwem Sądu Okręgowego w S., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 28 stycznia 2004 r. Zdaniem wnioskodawcy zaskarżone postanowienie rażąco narusza § 31 pkt 2 oraz § 33 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 154, poz. 753 ze zm.)

13 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

14 Zgodnie z art. 4241

15 § 1 k.p.c. skarga na niezgodność orzeczenia z prawem przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Postanowienie, którego stwierdzenia niezgodności z prawem domaga się wnioskodawca, jest wprawdzie postanowieniem sądu drugiej instancji, lecz nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. Zostało ono wydane w związku z zażaleniem na zarządzenie w sprawie wysokości opłat jakie należy wnieść od wpisu do księgi wieczystej. W tej sytuacji skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego orzeczenia nie przysługuje. Dodatkowo należy także podnieść, że skarga została wniesiona po terminie określonym w art. 4246

16 § 1 k.p.c.. gdyż wpłynęła do Sądu Okręgowego w Ł. w dniu 31 stycznia 2006 r., a zaskarżone postanowienie Sądu zostało wydane 28 stycznia 2004 r. Złożona przez wnioskodawcę skarga nie została również opłacona. Mając powyższe względy na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji

17 db