Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 r., II CNP 15/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 r., II CNP 15/08

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 15/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 marca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Irena Gromska-Szuster

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2008 r. skargi Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II Cz (...)

7 wydanego w sprawie ze skargi dłużnika Szpitala Rejonowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w T.

8 przy uczestnictwie wierzyciela Statil spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. przy udziale Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w K.

9 o świadczenie pieniężne,

10 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

11 Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 maja 2007 r. oddalającego jego zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji zmieniające postanowienie Komornika w zakresie ustalenia wysokości opłaty egzekucyjnej.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Przewidziana w art. 4241

14 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronie od orzeczenia Sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie.

15 2

16 Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2007 r. II CNP 204/07 (jeszcze nie publikowanym) skarga taka nie przysługuje zatem komornikowi od prawomocnego postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty egzekucyjnej, bowiem po pierwsze komornik nie jest stroną, a po wtóre postanowienie takie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241

17 § 1 k.p.c. (porównaj między innymi postanowienie Sądu

18 Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r. II CNP 15/05, OSNC 2006/9/153). Podzielając to stanowisko Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., jako niedopuszczalną.