Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2009 r., II CNP 140/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2009 r., II CNP 140/08
Tekst
1 Sygn. akt II CNP 140/08
POSTANOWIENIE
2 Dnia 20 marca 2009 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie :
4 SSN Marian Kocon
5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
6 w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2009 r.
7 skargi "L." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P.
8 z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt [...]
9 wydanego w sprawie z powództwa D.S.
10 przeciwko "L." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zapłatę,
11 odrzuca skargę.
12 2
Uzasadnienie
13 Wyrokiem z dnia 14 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację pozwanej L. spółka z o.o. od wyroku Sądu Rejonowego w P., w sprawie z powództwa D.S., o zapłatę.
14 Pozwana wniosła skargę na podstawie art. 4241
15 § 1 k.p.c., w której żądała
16 stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.
17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
18 Zgodnie z art. 4245
19 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
20 Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
21 Tymczasem w skardze pozwanej brak uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4).
22 Źródłem szkody nie może być nieuwzględnienie zarzutu potrącenia, skoro nie wyklucza to możliwości dochodzenia należności w innym postępowaniu. Z tych względów, stwierdziwszy że skarga pozwanej nie spełnia wymagań określonych w art. 4245
23 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.