Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2009 r., II CNP 122/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2009 r., II CNP 122/08

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 122/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 lutego 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Marian Kocon

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2009 r.

7 skargi K.R.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P.

9 z dnia 22 maja 2002 r., sygn. akt [...]

10 wydanego w sprawie z powództwa SM w C.

11 przeciwko K.R.

12 o zapłatę,

13 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

14 2

15 Wyrokiem z dnia 22 maja 2002 r. Sąd Okręgowy w P. zasądził od pozwanej K.R. kwotę 24.135,33 zł z ustawowymi odsetkami na rzecz SM. Pozwana osobiście wniosła skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której

16 żądała stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Przy wniesieniu skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie został zachowany przymus adwokacko - radcowski (art. 871

18 k.p.c.). Ten brak jest brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, przez co skarga podlega odrzuceniu a limine. Ponadto, należy przypomnieć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241

19 k.p.c.) przysługuje od orzeczeń,

20 które stały się prawomocne od 1 września 2004 r. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu najwyższego z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05). W sprawie zaś skarżąca wniosła skargę od wyroku zapadłego przed tą datą (22 maja 2002 r.).

21 Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1

22 k.p.c.).