Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2008 r., II CNP 11/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2008 r., II CNP 11/08

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 11/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 marca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Stanisław Dąbrowski

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2008 r. skargi W. S. i S. S.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Okręgowego w S. z dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt I Nc (…) wydanego w postępowaniu upominawczym

7 w sprawie z powództwa B. W.

8 przeciwko W. S. i S. S.

9 o zapłatę,

10 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

11 Pozwani W. i S. S. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy w S. w dniu 6 kwietnia 2004 r.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 W myśl art. 871

14 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przymus adwokacko-radcowski jest wyłączony jedynie w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871

15 § 2 k.p.c.), a ponadto gdy zastępstwo

16 procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa (art. 871

17 § 3 k.p.c.). Przymus adwokacko-radcowski obowiązuje w każdym 2

18 postępowaniu, z wyjątkiem wymienionych postępowań wpadkowych, w tym również w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowa skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez uczestników postępowania, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Niezależnie od powyższego skarga jest niedopuszczalna z tego względu, że dotyczy orzeczenia zapadłego przez dniem 1 września 2004 r. tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw nowelizującą księgę trzecią tytuł VI Kodeksu cywilnego w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działania lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej i ustanawiającą przewidziane w art. 4171

19 § 2 k.c. „właściwe postępowanie”. Stanowisko takie znalazło wyraz w uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 26 października 2005 r., mającej moc zasady prawnej (III BZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78). Z tego względu Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).