Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2010 r., II CNP 107/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2010 r., II CNP 107/09

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 107/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 16 marca 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 16 marca 2010 r

7 skargi S. T.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt I Ca (…) wydanego w sprawie z powództwa A. K. i A. K.

9 przeciwko S. T.

10 o wydanie,

11 odrzuca skargę oraz zasądza od S. T. na rzecz A. K. i A. K. solidarnie kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania skargowego Uzasadnienie

12 Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił skargę pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w K.

13 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pozwany wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

14 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245

15 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie

16 uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej 2

17 powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie spełnił. Wskazał, że kwota 30 000 zł stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia, natomiast w uzasadnieniu skargi stwierdził, że zaskarżony wyrok wyrządza mu materialną i rzeczywistą szkodę w postaci pozbawienia go źródła dochodu z gospodarstwa rolnego jak i możliwości dochodzenia od osób pozwanych w sprawach o jawne oszustwo należnych odszkodowań, oraz że szkoda jest rzeczywista i wynosi 508 000 zł.

18 Zgodnie z art. 4248

19 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.

20 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39319 i art.

21 42412

22 k.p.c.