Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1989 r., II ARN 21/89

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1989 r., II ARN 21/89

Tekst

TEZY

1 Prawo do lokalu zamiennego zachowuje ten były pracownik, którego przejście do innego zakładu pracy było następstwem porozumienia stron stosunku pracy i nowego zakładu pracy /art. 57 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na ostateczną decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej (...) Urzędu Wojewódzkiego w przedmiocie ustalenia wysokości czynszu na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 1989 r. I SA 874/88

3 uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala.

Uzasadnienie

4 Przepis art. 57 ust. 3 pkt 2 Prawa lokalowego oraz art. 30 par. 1 pkt 1 Kodeksu pracy nie pokrywają się i normują odmienne sytuacje.

5 Były pracownik zajmujący mieszkanie zakładowe tylko wówczas zachowa prawo do lokalu zamiennego, gdy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z przejściem pracownika do innego zakładu pracy na mocy porozumienia stron.

6 Chodzi tu zatem o porozumienie nie tylko między stronami stosunku pracy ale też nowego pracodawcy.

7 W przepisie tym położony jest akcent na przejście pracownika do innego zakładu pracy na mocy porozumienia stron. Nie tylko chodzi tu o rozwiązanie dotychczasowego stosunku pracy, bo nawet o tym przepisie art. 57 ust. 3 pkt 2 nie wspomina, ile o trójstronne porozumienie /pracownik, dotychczasowy pracodawca i nowy pracodawca/.