Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1999 r., III RN 94/99

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1999 r., III RN 94/99

Tekst

TEZY

1 Rażąco narusza prawo taka interpretacja art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa, w wyniku której /w danym wypadku poprzez nawiązanie do art. 45 ust. 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, przewidującego możliwość przekazania sprawy przez jeden organ celny do rozpatrzenia przez inny organ celny/ organ administracyjny wydaje na podstawie tego przepisu decyzję uchylającą decyzję dotychczasową i nie podejmuje równocześnie "rozstrzygnięcia o istocie sprawy", lecz przekazuje sprawę do merytorycznego rozstrzygnięcia innemu organowi.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Grudzieckiego po rozpoznaniu sprawy ze skargi Mariana G. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 31 grudnia 1997 r., (...) w przedmiocie wymiaru cła na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 27 listopada 1998 r. I SA/Po 351/98 oddala rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

4 Rewizja nadzwyczajna nie jest zasadna.

5 Stosownie do dyspozycji art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania organ administracyjny wyda decyzję uchylającą poprzednią decyzję z przyczyn określonych w art. 145 par. 1 Kpa, to jest on równocześnie obowiązany wydać "nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy". Logika tego rozwiązania legislacyjnego jest w pełni przekonująca. Polega ona na tym, że odpowiedzialność za nowe rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie powinien przyjąć na siebie ten sam organ, który w wyniku dokonanych uprzednio ocen naprzód uznaje zasadność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną /art. 149 par. 1 i par. 2 w związku z art. 150 Kpa/, a następnie stwierdza, że istnieją podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji w określonej sprawie /art. 151 par. 1 pkt 2 w związku z art. 145 par. 1 Kpa/. Mając przy tym na uwadze, że skoro przepisy dotyczące wznowienia postępowania /art. 145 - art. 153 Kpa/ mają charakter regulacji prawnej nadzwyczajnej i zarazem zupełnej, która - w drodze wyjątku /art. 16 Kpa/ i tylko w ściśle określonych sytuacjach oraz w określonym trybie - dopuszcza możliwość wzruszenia prawomocnej decyzji administracyjnej, należy stanąć na stanowisku, że powinny być one interpretowane w sposób restryktywny. Dlatego też rażąco narusza prawo taka interpretacja art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa, w wyniku której /w danym wypadku poprzez nawiązanie do art. 45 ust. 5 ustawy Prawo celne, przewidującego możliwość przekazania sprawy przez jeden organ celny do rozpatrzenia przez inny organ celny/ organ administracyjny wydaje na podstawie tego przepisu decyzję uchylającą decyzję dotychczasową i nie podejmuje równocześnie "rozstrzygnięcia o istocie sprawy", lecz przekazuje sprawę do merytorycznego rozstrzygnięcia innemu organowi.

6 Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/ oraz art. 393[12] Kpc w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, (...) /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.