Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1988 r., III PRN 7/88

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1988 r., III PRN 7/88

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (...) o przyznanie uprawnień kombatanckich na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 1986 r. II SA 397/86

2 oddala rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

3 Materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że wnioskodawca będąc małym dzieckiem pozostającym pod pieczą swego stryja, działającego w konspiracyjnym oddziale wojskowym, w ramach posłuszeństwa dziecka względem opiekuna zastępującego mu rodziców, a także przy świadomości, że jego czynności służą członkom ruchu oporu wykonywał polecenia przenoszenia i przekazywania dokumentów.

4 Niewątpliwie takie zaangażowanie dziecka w pracę na rzecz Oddziału Armii Krajowej wiązało się z jego narażeniem na niebezpieczeństwo, jednak nie może być uznane za branie przez wnioskodawcę udziału w ruchu oporu.

5 Uczestnictwo w ruchu oporu musiało się wiązać z dobrowolnym, niezależnym od powinności posłuszeństwa dziecka względem opiekunów, podjęciem walki z okupantem, z pełną świadomością przy istniejącym niebezpieczeństwie w takiej walce, a nie jedynie ze świadomością zagrożenia represjami w związku z podejmowanymi czynnościami.

6 Gdy czynności wykonywane przez dziecko podlegające pieczy osoby dorosłej, będącej członkiem ruchu oporu były realizowane, w ramach poleceń tej osoby, nie zaś w ramach rozkazu udzielonego przez dowódcę w oddziale ruchu oporu, to takiemu działaniu małoletniego nie można przypisać charakteru uczestnictwa w ruchu oporu.