Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2014 r., III KZ 36/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2014 r., III KZ 36/14

Tekst

1 Sygn. akt III KZ 36/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 lipca 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Przemysław Kalinowski

5 w sprawie Z. C.

6 skazanego z art. 233 § 1 k.k. i in.

7 po rozpoznaniu zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w G.

8 z dnia 28 kwietnia 2014 r.

9 w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji sporządzonej osobiście przez skazanego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

10 postanowił

11 utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

12 Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie sygn. akt … 22/14, sędzia Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w G. odmówił przyjęcia kasacji sporządzonej osobiście przez skazanego Z. C., wskazując przy tym na wniesienie nadzwyczajnego środka zaskarżenia po upływie terminu przewidzianego w ustawie oraz sygnalizując brak podpisania kasacji przez adwokata.

13 W zażaleniu na to zarządzenie skazany powołał się na potrzebę ponownego przeanalizowania wszystkich dostarczonych przez niego argumentów i wskazał na brak wystąpienia jego ówczesnego obrońcy o doręczenie wyroku sądu odwoławczego wraz z uzasadnieniem.

14 2

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

16 Zażalenie skazanego Z. C. nie okazało się skuteczne. Jego argumentacja nie odnosi się bowiem do kwestionowanego rozstrzygnięcia sędziego Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w G. Istotą tego ostatniego, było stwierdzenie znacznego przekroczenia ustawowego terminu zarówno do złożenia wniosku o doręczenie wyroku sądu odwoławczego wraz z uzasadnieniem, jak i do sporządzenia i wniesienia kasacji. Jedynie na marginesie wspomniano o niedopełnieniu formalnego wymagania, jakim jest sporządzenie i podpisanie nadzwyczajnego środka zaskarżenia przez podmiot zawodowy, w tym wypadku przez obrońcę będącego adwokatem. Skarżący nie neguje tych faktów, a jedynie wskazuje na brak inicjatywy ze strony adwokata, którego wyznaczono mu z urzędu dla potrzeb ówczesnego postępowania. Powyższa sytuacja nie stanowi jednak podstawy do uwzględnienia zażalenia. Jak wynika z protokołu rozprawy przeprowadzonej w dniu 4 czerwca 2012 r. przed Sądem Okręgowym w G., osk. Z. C. osobiście uczestniczył w tej rozprawie, w której brał udział również jego obrońca. Natomiast skazany nie stawił się na ogłoszenie wyroku w dniu 5 czerwca 2012 r., kiedy to zostały przedstawione motywy rozstrzygnięcia oraz wskazano zasady ubiegania się o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Nie było zatem żadnych przeszkód ani w osobistym zrealizowaniu uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o doręczenie wyroku sądu odwoławczego z uzasadnieniem, ani w zakresie kontaktów z obrońcą. Ustawowe obowiązki tego ostatniego zakończyły się na tym etapie postępowania.

17 W tych warunkach zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy albowiem trafnie wskazuje ono na przekroczenie ustawowego terminu zawitego do wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a zaprezentowana w nim argumentacja nie została w żadnym stopniu podważona przez autora zażalenia. Mając to wszystko na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie. 3