Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 r., III KRS 3/04

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 r., III KRS 3/04

Tekst

1 Wyrok z dnia 7 kwietnia 2004 r.

2 III KRS 3/04

3 Sędzia sądu powszechnego, który ukończył 65 rok życia, ale wcześniej złożył wniosek do Krajowej Rady Sądownictwa o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska, przechodzi w stan spoczynku z dniem prawomocnego zakończenia tego postępowania.

4 Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

5 Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2004 r.

6 sprawy z odwołania Barbary S.-M. na uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 stycznia 2004 r. [...] w sprawie umorzenia postępowania o przywrócenie terminu do złożenia wniosku na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego, o d d a l i ł odwołanie.

Uzasadnienie

7 Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 4 listopada 2003 r. [...] oddalił odwołanie Barbary S.-M. sędzi Sądu Rejonowego w W. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa [...] z dnia 18 lutego 2003 r. o niewyrażeniu zgody na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu 65 roku życia.

8 Na ten wyrok Sądu Najwyższego, jako na wyrok kończący postępowanie co do możliwości dalszego zajmowania stanowiska przez sędzię Barbarę S.-M., powołała się Krajowa Rada Sądownictwa w uchwale [...] z dnia 14 stycznia 2004 r. Uchwałą tą KRS umorzyła - z powodu bezprzedmiotowości - postępowanie z wniosku sędzi Barbary S.-M. z dnia 11 grudnia 2003 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska.

9 Powyższa uchwała - stosownie do jej uzasadnienia - opiera się na założeniu, że sędzia Barbara S.-M. w dniu zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym, na podstawie art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju są- 2

10 dów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), przeszła w stan spoczynku co powoduje bezprzedmiotowość postępowania, którego celem było kontynuowanie starań o dalsze zajmowanie stanowiska sędziego.

11 Od powyższej uchwały sędzia Barbara S.-M. wniosła odwołanie do Sądu Najwyższego w trybie określonym w art. 13 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082 ze zm.). Stosownie do art. 13 tej ustawy podstawę odwołania może stanowić sprzeczność uchwały z prawem. Takiej podstawy odwołania skarżąca dopatruje się w naruszeniu art. 69 § 3 i art. 72 Prawa o ustroju sądów powszechnych i z tego powodu wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały.

12 Z uzasadnienia odwołania wynika, że zdaniem odwołującej się, powołany wyrok Sądu Najwyższego nie odnosi się do sprawy przeniesienia w stan spoczynku, gdyż w uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, iż nie była przedmiotem jego rozważań ocena przyczyn spóźnionego zgłoszenia przez zainteresowaną wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska. Należy więc przyjąć - według wnioskodawczyni - że postępowanie z jej wniosku nie zostało zakończone - do czasu ostatecznego załatwienia wniosku o przywrócenie terminu. Natomiast uchwała, a w ślad za nią odpowiednie zawiadomienie Ministra Sprawiedliwości, spowodowały przeniesienie w stan spoczynku z „datą wsteczną”.

13 Sąd Najwyższy zważył co następuje:

14 Przedmiotem postępowania, w którym wydana została najpierw uchwała Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 18 lutego 2003 r. a następnie - na skutek odwołania wnioskodawczyni - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2003 r., III KRS 4/03 był wniosek sędzi Barbary S.-M. o wyrażenie przez KRS - na podstawie art. 69 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych - zgody na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu 65 roku życia. Orzekając w tym przedmiocie, Krajowa Rada Sądownictwa nie wyraziła zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego przez Barbarę S.- M., a Sąd Najwyższy odwołanie wnioskodawczyni oddalił. Nie może być wątpliwości wbrew zarzutom odwołującej się - że oddalający odwołanie wyrok Sądu Najwyższego prawomocnie zakończył postępowanie w sprawie co do jej przedmiotu. Prawomocne bowiem stało się negatywne dla wnioskodawczyni rozstrzygnięcie jej wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska.

15 3

16 Postępowanie z wniosku o którym mowa w art. 69 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych powinno co do zasady kończyć się w czasie odpowiednim do zasady wynikającej ze zdania pierwszego art. 69 § 1 Prawa o u.s.p., że „sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65 roku życia”.

17 W tym wypadku postępowanie takie zakończyło się już po ukończeniu przez wnioskodawczynię 65 roku życia i tylko z tego powodu została zastosowana reguła z art. 69 § 3 p. o u.s.p., według której - „sędzia pozostaje w służbie do czasu zakończenia postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym”.

18 Po zakończeniu postępowania z wniosku, o którym mowa w art. 69 § 1 Prawa o u.s.p., nastąpił - z mocy prawa - skutek przejścia sędziego w stan spoczynku, co powodowało w konsekwencji - jak to przyjęła KRS, bezprzedmiotowość wniosku, który może składać sędzia przed ukończeniem 65 roku życia.

19 Z przedstawionych przyczyn, uznając, że odwołująca się bezzasadnie zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie prawa, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. ========================================