Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2014 r., III KK 348/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2014 r., III KK 348/13

Tekst

1 Sygn. akt III KK 348/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 stycznia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 Prezes SN Lech Paprzycki

5 w sprawie A. A.

6 skazanego z art. 291 § 1 kk

7 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 17 stycznia 2014 r.,

8 kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

9 od wyroku Sądu Okręgowego w R.

10 z dnia 19 kwietnia 2013 r.,

11 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.

12 z dnia 21 grudnia 2012 r.,

13 1. oddala kasację obrońcy skazanego A. A. jako oczywiście bezzasadną;

14 2. obciąża skazanego A. A. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

15 Sąd Okręgowy w R., wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 21 grudnia 2012 r., wydany w sprawie K …/12, którym także A. A. został skazany za dwa przestępstwa zakwalifikowane z art. 291 § 1 kk na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

16 Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego A. A. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia tj.: 1) przepisu art. 7 Kodeksu postępowania karnego poprzez zupełnie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych, przyjętych za 2

17 podstawę rozstrzygnięcia, a polegającym na bezpodstawnym ustaleniu, że oskarżony „działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim”, 2) przepisu art. 457 § 3 Kodeksu postępowania karnego poprzez ogólnikowe i pobieżne odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów apelacji, w szczególności w zakresie „strony podmiotowej czynu”, wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania”.

18 Prokurator Prokuratury Okręgowej w R., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

20 Kasacja obrońcy skazanego A. A. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.

21 Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na to, że zarzut pierwszy kasacji, naruszenia przepisu art. 7 kpk i błędu w ustaleniach faktyczny, jest dosłownym powtórzeniem zarzutu apelacji, jest więc, w istocie, skierowany przeciw orzeczeniu Sądu pierwszej instancji a nie Sądu odwoławczego, który nie przeprowadzał dowodów i nie dokonał odmiennych ustaleń. W tym zakresie kasacja jest wręcz niedopuszczalna, a zarzut, odniesiony do wyroku Sądu Rejonowego musiałby zostać uznany za oczywiście bezzasadny. Nie można jednak, formułując zarzuty kasacji, zapominać o tym, że Sąd kasacyjny nie jest sądem kolejnej apelacyjnej kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji, o czym jednoznacznie świadczą przede wszystkim przepisy art. 519 kpk i art. 523 kpk.

22 Również oczywiście bezzasadny jest drugi zarzut kasacji obrońcy, naruszenia przez Sąd Okręgowy zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 457 § 3 kpk, o czym przekonuje staranna lektura uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego w kontekście uzasadnienia Sądu pierwszej instancji. Co prawda, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odznacza się obszernością wywodów, ale i kasacja obrońcy wraz z uzasadnieniem jest niezwykle syntetyczna. Najistotniejsze jest jednak to, że uzasadnienie Sądu Rejonowego prezentuje pełną argumentację przemawiającą za ustaleniem po stronie A. A. zamiaru w kontekście art. 291 § 1 kk, którą Sąd Okręgowy w uzasadnieniu swego orzeczenia słusznie uznał za 3

23 wystarczającą, jako że uzasadnienie to spełnia wymogi określne w art. 424 § 1 kpk. Co więcej, a w tej sprawie było to wystarczające, Sąd odwoławczy jeszcze raz wskazał, syntetycznie, jakie argumenty wynikające z przeprowadzonych dowodów, przemawiają za takim ustaleniem zamiaru tego sprawcy, jak to uczynił Sąd pierwszej instancji (s. 4 uzasadnienia SO).

24 Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.