Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r., III CZ 9/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r., III CZ 9/06

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 9/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 16 marca 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

5 SSN Irena Gromska-Szuster

6 SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi A.D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 kwietnia 2000 r., sygn. akt [...]

8 w sprawie z wniosku J.W.

9 z udziałem A.D. o podział majątku wspólnego,

10 po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2006 r.,

11 zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

12 z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt [...],

13 oddala zażalenie.

14 2

Uzasadnienie

15 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r. odrzucił skargę kasacyjną A.D., uczestnika prawomocnie zakończonego postępowania o podział majątku dorobkowego, na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 31 października 2005 r., oddalające jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego odrzucające wniesioną przez niego skargę o wznowienie postępowania o podział majątku dorobkowego. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wyjaśnił, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu dlatego, że była w świetle art. 5191 § 1 k.p.c.

16 niedopuszczalna, gdyż zaskarżone nią orzeczenie nie jest postanowieniem co do odrzucenia wniosku ani postanowieniem co do umorzenia postępowania, a ponadto została wniesiona osobiście, pomimo przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c.

17 obowiązku działania przed Sądem Najwyższym za pośrednictwem adwokata lub radcy prawnego (art. 3986

18 § 2 k.p.c.). Ubocznie Sąd Okręgowy zaznaczył, że w świetle art. 3941

19 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. niedopuszczalne byłoby także wniesienie do Sądu Najwyższego zażalenia na postanowienie z dnia 31 października 2005 r..

20 W rozpoznawanym obecnie zażaleniu skarżący kwestionuje zasadność odrzucenia skargi kasacyjnej.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Rozpoznawane zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Zawarte w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnienia zasługują na pełną akceptację. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941

23 § 2 k.p.c.).