Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2009 r., III CZ 7/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2009 r., III CZ 7/09

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 7/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 12 lutego 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Zbigniew Kwaśniewski

6 SSN Katarzyna Tyczka-Rote

7 w sprawie z powództwa B.N.

8 przeciwko J.N.

9 o złożenie oświadczenia woli,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2009 r.,

11 zażalenia powoda

12 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt [...],

14 oddala zażalenie.

15 2

Uzasadnienie

16 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2008 r. odrzucił apelację powoda wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 września 2008 r. Apelacja ta została złożona przez stronę powodową, reprezentowaną w postępowaniu przez pełnomocnika z urzędu bez uiszczenia opłaty podstawowej w wysokości 30 zł. W stosunku do powoda miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398 ze zm.) w brzmieniu prawnym przed nowelizacją z dnia 14 grudnia 2006 r., przewidujące obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych (art. 100 ust. 2 tej ustawy). Rozstrzygnięcie Sądu zapadło na podstawie art. 1302

17 § 3 k.p.c.

18 W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego podniesiono zarzut naruszenia art. 1302

19 § 3 k.p.c. i art. 100 § 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z 2005 r. Wnosząc o dopuszczenie dowodów wnioskowanych w zażaleniu, pełnomocnik powoda domagał się zastosowania art. 395 § 2 k.p.c., ewentualnie – uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz wezwania powoda do uiszczenia opłaty od apelacji.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, z jakiego powodu pełnomocnik powoda zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające apelację powoda. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wyjaśnił, że nie mógł skontaktować się z powodem w żaden sposób po zapadnięciu wyroku przed sądem pierwszej instancji, dlatego złożył apelację bez uiszczenia stosownej opłaty podstawowej. Zdaniem pełnomocnika wnoszącego zażalenie, „zastosowanie przez Sąd art. 1302

22 § 3 k.p.c., obciążającego adwokata odpowiedzialnością za nieopłacenie środka odwoławczego, nie powinno mieć miejsca”. Nie można bowiem nakładać na pełnomocnika, ustanowionego z urzędu, obowiązku wykładania własnych środków na pokrycie opłat sądowych obciążających stronę.

23 3

24 Należy stwierdzić, że z zaskarżonego postanowienia nie wynika nałożenie na pełnomocnika powoda sugerowanego obowiązku ponoszenia opłaty podstawowej, przewidzianej w art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Taki obowiązek może obciążać jedynie stronę postępowania, toteż negatywne, procesowo-prawne skutki niewykonania obowiązku wniesienia stosownej opłaty może ponosić jedynie strona nie czyniąca zadość ciążącemu na niej obowiązkowi ustawowemu.

25 Takim procesowym skutkiem stanie się właśnie m.in. odrzucenie nieopłaconej apelacji.

26 W zażaleniu pełnomocnik powoda nie kwestionuje, że w stosunku do powoda - zwolnionego od kosztów sądowych częściowo (tj. od opłat sądowych) – będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu przed zmianą tej ustawy ustawą z dnia 14 grudnia 2006 r. (art. 100 § 2 ustawy przewidywał obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej także przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych). Sąd powołał się na art. 2 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z 2006 r. stosuje się przepisy dotychczasowej ustawy. Skoro wspomniane przepisy miały zastosowanie, to Sąd Apelacyjny prawidłowo odrzucił apelację, od której nie wniesiono opłaty podstawowej (art. 1302

27 § 3 k.p.c.).

28 W tej sytuacji zażalenie pełnomocnika należy uznać za nieuzasadnione. Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941

29 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39414

30 k.p.c.

31 orzekł jak w sentencji.