Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2011 r., III CZ 66/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2011 r., III CZ 66/10

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 66/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 marca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

5 SSN Dariusz Dończyk

6 SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi D. C.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

9 postanowienia Sądu Okręgowego w T.

10 z dnia 4 września 2008 r.,

11 wydanego w sprawie z wniosku D. C.

12 przy uczestnictwie G. D., W. T. i Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości w T. o zmianę zarządcy,

13 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2011 r.,

14 zażalenia D. C. na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

15 z dnia 14 października 2010 r.,

16 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

17 2

18 Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. Sąd Okręgowy w T. – powołując się na przepisy art. 4246

19 § 3 w związku z art. 4245

20 § 2 i 126 § 3 k.p.c. –

21 odrzucił skargę D. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego Sądu z dnia 4 września 2008 r., wydanego w sprawie z wniosku skarżącego przy uczestnictwie G. D., W. T. i Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości w T. o zmianę zarządcy, opatrzonej sygnaturą I Ca 168/08. Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga została wniesiona przez adwokata, który nie dołączył do niej pełnomocnictwa, a po wezwaniu do usunięcia tego braku przedłożył pełnomocnictwo do występowania w imieniu skarżącego przed Sądem Okręgowym w T. w sprawie oznaczonej sygnaturą I Ca 168/08 oraz „w instancjach właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym”. Wskazany zakres pełnomocnictwa nie obejmuje postępowania przed Sądem Najwyższym wywołanego wniesieniem skargi, a tym samym nie dotyczy również czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed Sądem Okręgowym. Zachodzą zatem podstawy, by stwierdzić, że brak formalny skargi nie został usunięty w terminie, co skutkuje jej odrzuceniem.

22 W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 126 § 3 w związku z art. 4245 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że nie przedłożył właściwego pełnomocnictwa, art. 4246 § 3 k.p.c. przez odrzucenie skargi pomimo usunięcia wskazanych braków w terminie, art. 130 § 3 k.p.c. przez odrzucenie skargi pomimo usunięcia jej braków, i art. 90 pkt 1 k.p.c. przez bezpodstawne ograniczenie zakresu udzielonego pełnomocnictwa. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Żalący ma rację podnosząc, że pismo Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2010 r., wzywające do usunięcia braku pełnomocnictwa, zostało opatrzone sygnaturą właściwą dla sprawy, w której zapadło zaskarżone postanowienie (k. 15). To trafne spostrzeżenie pozostaje jednak bez znaczenia dla oceny zasadności zażalenia.

24 3

25 Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008, nr 11, poz. 122), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przewidziana w art. 4241 i nast.

26 k.p.c., jest szczególnym środkiem zaskarżenia, który wszczyna nową, odrębną sprawę, toczącą się przed Sądem Najwyższym, a celem postępowania wszczętego skargą jest wyłącznie kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji, pełnomocnictwo procesowe udzielone w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem nie obejmuje z samego prawa uprawnienia do wniesienia odnośnej skargi.

27 Żalący przedłożył w wyznaczonym terminie pełnomocnictwo, lecz jego zakres został ograniczony do zastępstwa mocodawcy przed Sądem Okręgowym w T. w sprawie sygn. akt I Ca 168/08 oraz „w instancjach właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym”. Analiza treści pełnomocnictwa nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nie dotyczy ono postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

28 Uszło uwagi żalącego, że sprawa ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia toczy się wyłącznie przed Sądem Najwyższym, w związku z czym w sprawie takiej nie może być mowy o dalszych właściwych instancjach. Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, nie jest właściwy do rozpoznania skargi, a jedynie do dokonania określonych czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, co wynika wyraźnie z przepisów art. 4241

29 - 42412

30 k.p.c.

31 W sytuacji, w której zakres umocowania został ograniczony do postępowania przed Sądem Okręgowym, kwestia powołania w treści pełnomocnictwa błędnej sygnatury akt ma znaczenie drugorzędne. Uszło natomiast uwagi żalącego, że w złożonym pełnomocnictwie nie oznaczył przedmiotu sprawy, której ma ono dotyczyć, nazywając ją jedynie sprawą „własną”.

32 Konkludując, trzeba stwierdzić, że Sąd Okręgowy dokonał niewadliwej oceny treści przedłożonego pełnomocnictwa.

33 4

34 Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art.

35 3941

36 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.