Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2006 r., III CZ 6/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2006 r., III CZ 6/06

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 6/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 marca 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski

5 SSN Marian Kocon

6 w sprawie z wniosku J.S.

7 przy uczestnictwie M.T., K.T., P.A., B.B., J.J. i B.J.

8 o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, w przedmiocie skargi Z.P.

9 o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w R. z dnia 28 kwietnia 2005 roku w sprawie [...] i postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 27 października 2004 roku w sprawie [...] po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2006 r.,

10 zażalenia skarżącego Z.P.

11 na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

12 z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt [...],

13 uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego.

14 2

Uzasadnienie

15 Sąd Okręgowy w R. postanowieniem z dnia 14 września 2005 r. odrzucił skargę Z.P. o wznowienie postępowania o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie zakończonego postanowieniem tego Sądu Okręgowego z dnia 28 kwietnia 2005 r. oddalającym apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 27 października 2004 r.

16 W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że stosownie do art. 524 § 2 k.p.c. zainteresowany, który nie był uczestnikiem postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to narusza jego prawa. Z.P. nie był uczestnikiem postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w R. z dnia 28 kwietnia 2005 r. Jednakże wskazane orzeczenie Sądu drugiej instancji – zdaniem Sądu Okręgowego – nie jest prawomocne, gdyż wpłynęła od tego postanowienia skarga kasacyjna K.T. i M.T. Skarga o wznowienie postępowania od nieprawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna i na mocy art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 524 § 2 k.p.c. podlega odrzuceniu.

17 Na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania Z.P. złożył zażalenie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Przepis art. 3981

20 § 1 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez Sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku. Wprawdzie w art. 5191

21 k.p.c. dotyczącym skargi kasacyjnej w postępowaniu nieprocesowym nie ma mowy o prawomocności zaskarżanych orzeczeń, ale nie sposób uznać takiej odmienności postępowania kasacyjnego w procesie i w postępowaniu nieprocesowym, która pozwalałaby przyjmować, że w procesie skarga kasacyjna przysługuje od prawomocnego orzeczenia, a w postępowaniu nieprocesowym od nieprawomocnego. Mając na względzie art. 13 § 2 k.p.c. należy uznać, że w postępowaniu nieprocesowym orzeczenie sądu drugiej instancji staje się prawomocne z chwilą jego ogłoszenia. Od tej chwili, jeżeli zapadło orzeczenie 3

22 co do istoty sprawy, zainteresowany, który nie był uczestnikiem postępowania może żądać wznowienia postępowania na podstawie art. 524 § 2 k.p.c. Tej możliwości żądania wznowienia postępowania nie przeszkadza wniesienie skargi kasacyjnej przez uczestnika.

23 Z powyższych względów na mocy art. 39815

24 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art.

25 3941

26 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.