Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2014 r., III CZ 54/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2014 r., III CZ 54/14

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 54/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 11 grudnia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

5 SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

6 SSN Hubert Wrzeszcz

7 w sprawie z wniosku J. K.

8 przy uczestnictwie R. B., T. K. i W. K.

9 o dział spadku,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2014 r.

11 zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

12 z dnia 11 sierpnia 2014 r.,

13 1) oddala zażalenie,

14 2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki

15 postępowania R. B. kwotę 917 (dziewięćset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

16 2

17 Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 20 maja 2014 r. w przedmiocie działu spadku. Zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c., w

18 sprawach dotyczących zniesienia współwłasności i działu spadku skarga kasacyjna przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż 150 000 zł. Ponieważ w skardze kasacyjnej jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazano kwotę 120 604 zł, skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 §

19 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. jako niedopuszczalna Od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 11 sierpnia 2014 r.

20 wnioskodawczyni wniosła zażalenie, w którym sprostowała podaną w skardze kasacyjnej, wskutek oczywistej pomyłki, wartość przedmiotu zaskarżenia z kwoty 120 604 zł na kwotę 208 064 zł. Poza tym, zarzucając Sądowi drugiej instancji zaniechanie sprawdzenia rzeczywistej wartości przedmiotu zaskarżenia wynikłej z podniesionych w skardze zarzutów, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Za bezskuteczną należy uznać czynność, dokonaną przez

23 wnioskodawczynię w zażaleniu, sprostowania wskazanej w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia. Nie negując możliwości podania w skardze kasacyjnej przez pełnomocnika strony wskutek oczywistej pomyłki błędnej wartości przedmiotu zaskarżenia, nie można przyjąć, aby dotyczyło to skargi kasacyjnej wnioskodawczyni. Oczywista pomyłka dotycząca podanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia mogłaby polegać na oczywiście błędnym wskazaniu właściwej kwoty, np. 10 000 zł zamiast 100 000 zł, gdyby jednocześnie z treści skargi kasacyjnej, tj. wskazanego w niej zakresu zaskarżenia i treści skorelowanego z nim wniosku kasacyjnego, wynikałaby jednocześnie prawidłowa wartość przedmiotu zaskarżenia. Taka sytuacja nie miała jednak miejsce w sprawie, co potwierdza treść uzasadnienia zażalenia, w którym w sposób szczegółowy podano wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 208 064 zł, całkowicie nieadekwatne do wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze 3

24 kasacyjnej na kwotę 120 604 zł. W zażaleniu wyjaśniono natomiast, że ta ostatnia wartość została omówiona i ustalona z wnioskodawczynią przed wniesieniem skargi kasacyjnej.

25 Niezasadny jest także zarzut niedokonania przez Sąd drugiej instancji sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej, w sytuacji w której skargą kasacyjną zaskarżono jedynie część postanowienia Sądu Okręgowego w związku z nieuwzględnieniem żądań wnioskodawczyni związanych z zaliczeniem na schedę spadkową darowizn uczynionych przez spadkodawcę na rzecz innych spadkobierców, rozliczeniem nakładów spadkodawcy dokonanych na rzecz spadkobierców oraz co do sposobu podziału jednej z nieruchomości wchodzących w skład spadku. W związku z tak określonym zakresem zaskarżenia na wnioskodawczyni ciążył z jednej strony wynikający z art. 3984

26 § 3 k.p.c. obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, z drugiej zaś strony prawo określenia granic, do jakich żąda ona uchylenia lub uchylenia i zmiany zaskarżonego postanowienia. Z tych względów Sąd drugiej instancji nie miał obowiązku sprawdzenia podanej przez wnioskodawczynię w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia. Tym bardziej, że brak korelacji pomiędzy wskazanym w skardze kasacyjnej zakresem zaskarżenia, treścią wniosków skargi kasacyjnej i treścią zarzutów traktuje się w orzecznictwie jako niespełnienie przez skargę kasacyjną jej warunków konstrukcyjnych, o których mowa w art. 3984

27 § 1 k.p.c., co uzasadniałoby odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986

28 § 2 i 3 k.p.c. bez możliwości sanowania tego braku (por.

29 postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2001 r., II CZ 16/01, nie publ., z dnia 12 października 2007 r., V CSK 309/07, OSNC-ZD 2008, nr C, poz. 81, z dnia 26 czerwca 2009 r., V CNP 40/09, nie publ., z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 64/13, nie publ, z dnia 24 kwietnia 2013 r., III CSK 77/13, nie publ. oraz z dnia 2 kwietnia 2014 r., IV CZ 14/14, nie publ.).

30 Z tych względów zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814

31 w zw. z art. 3941

32 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach

33 postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821

34 , art. 3941

35 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. oraz przepisów § 12 ust. 2 pkt 2 w zw.

36 z § 2 ust. 2 i § 8 pkt 3 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 4

37 z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).