Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r., III CZ 2/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r., III CZ 2/09

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 2/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 stycznia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

6 SSN Grzegorz Misiurek

7 w sprawie z powództwa A.M.

8 przeciwko E. sp. z o.o.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2009 r.,

11 zażalenia strony powodowej

12 na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

13 z dnia 30 września 2008 r., sygn. akt [...],

14 odrzuca zażalenie.

15 2

Uzasadnienie

16 Postanowieniem z dnia 30 września 2008 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił zażalenie P.C., L.P. i L.G. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 czerwca 2008 r., którym Sąd ten odmówił dopuszczenia radcy prawnego J.K. do udziału w postępowaniu z powództwa A.M. przeciwko E. sp. z o.o. i umorzył postępowanie w sprawie. Sąd Okręgowy podzielił ocenę wyrażoną przez Sąd niższej instancji, że powodem uprawnionym do występowania w sprawie jest A.M. pod wezwaniem B., nie zaś A.M., a osoby wnoszące zażalenie nie są uprawnione do reprezentowania powoda.

17 Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżyło zażaleniem A.M., reprezentowane przez radcę pr. J.K., zarzucając naruszenie art. 12, 58 oraz 178 pkt 1 w związku z art. 87 pkt 1 i 2 Konstytucji, a także art. 1 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską z dnia 23 kwietnia 1998 r. (Dz. U. Nr 51, poz. 318), art. 1 i 11 ustawy - prawo o stowarzyszeniach (jedn. tekst Dz. U. Z 2001 r., nr 79, poz. 855), art. 38 k.c., ponadto także art. 9, 86, 125, 128, 148 § 1 i 2, art. 328 § 2 w związku z art. 13 § 2, oraz art. 365 § 2 k.p.c. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postępowania.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

19 Skarżący, wnosząc zażalenie, przeoczył fakt, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest umorzenie postępowania w sprawie. W takiej zaś sytuacji właściwym środkiem zaskarżenia jest skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Wynika to jasno z art. 3981

20 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Postępowanie cywilne nie dopuszcza konkurencji środków zaskarżenia tego samego orzeczenia, niewłaściwy środek jest zatem niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu.

21 Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3984

22 w związku z art. 39821

23 oraz 373 k.p.c.

24 3