Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2026 r., III CZ 158/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2026 r., III CZ 158/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 22 września 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Tomasz Szczurowski

4 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 22 września 2026 r. w Warszawie zażalenia J. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2026 r., VII AGa 363/25 (VII WSC 42/26), w sprawie z powództwa syndyka masy upadłości P. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w W. przeciwko J. sp. z o.o. w W. o zapłatę, oddala zażalenie

Uzasadnienie

5 Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2026 r.

6 odrzucono skargę kasacyjną pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 20 listopada 2025 r., VII AGa 363/25. W uzasadnieniu wskazano, że nie budziło wątpliwości, iż odpis skarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi pozwanego w świetle art. 131¹a § 2 k.p.c. skutecznie, za pośrednictwem portalu informacyjnego, w dniu 24 stycznia 2026 r. Dwumiesięczny termin na wniesienie skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 398⁵ § 1 k.p.c., jest terminem ciągłym i kończy się z upływem dnia, który datą odpowiadał dniowi doręczenia orzeczenia stronie skarżącej. W tym wypadku upływał z końcem 24 marca 2026 r. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna wniesiona została przez pełnomocnika w dniu następnym, tj. 25 marca 2026 r. Wskazuje na to data nadania zawierającej ją przesyłki w placówce pocztowej (k. 2681). Skarga kasacyjna pozwanego wniesiona została zatem po upływie terminu i jako taka podlegała odrzuceniu.

7 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pozwany, który wskazał na zaistniałą oczywistą omyłką zastosowaną przy przeliczeniu terminu zaskarżenia na podstawie art 127b k.p.k. zamiast 112 k.c. w zw. z art 165 § 1 k.p.c. co skutkowało jednodniowym opóźnieniem we wniesieniu skargi.

8 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

9 Zażalenie jako bezzasadne zasługiwało na oddalenie.

10 Zgodnie z art. 398⁵ § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Skoro bezspornym jest, że zaskarżony wyrok został pozwanemu doręczony 24 stycznia 2026 r., to nie może również budzić wątpliwości, że termin na wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie upływał z dniem 24 marca 2026 r. Skarga kasacyjna wywiedziona 25 marca 2026 r. była więc spóźniona. Zgodnie zaś z art. 398⁶ § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 398⁴ § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Zasadnie więc Sąd Apelacyjny skargę odrzucił, co dowodzi bezzasadności zażalenia. Należy jedynie dodać, że do biegu terminu do wniesienia skargi znajdują zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego, a nie kodeksu postępowania karnego. W myśl art. 165 § 1 k.p.c. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Zgodnie zaś z art. 112 zd. 1 k.c. termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Dla oceny zachowania przez pozwanego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej żadnego znaczenia nie ma fakt pomylenia przez pełnomocnika pozwanego norm prawa procesowego cywilnego i karnego. Pozostawiając na uboczu kwestię zasadności tej argumentacji, należy jedynie wskazać, że przepis określający termin na wniesienie skargi kasacyjnej ma charakter bezwzględnie obowiązujący i ustawowy. Z tego też względu czynność dokonana po jego upływie musi być uznana za spóźnioną.

11 Z powyższych względów zażalenie na podstawie art. 394¹ § 3 k.p.c. w zw. z art. 398¹⁵ k.p.c. podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w części dyspozytywnej postanowienia.