Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2026 r., III CZ 148/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2026 r., III CZ 148/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 25 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Ewa Stefańska

4 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie zażalenia Skarbu Państwa-Prezydenta Miasta Gliwice w Gliwicach na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z 14 kwietnia 2026 r., III WSC 5/26, w sprawie z powództwa Skarbu Państwa-Prezydenta Miasta Gliwice w Gliwicach przeciwko spółce R. spółce akcyjnej w B. o zapłatę, uchyla zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w

5 Gliwicach, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie.

Uzasadnienie

6 Postanowieniem z 14 kwietnia 2026 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z 17 grudnia 2025 r.

7 Sąd Okręgowy ustalił, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi powoda w 21 stycznia 2026 r. Przyjął następnie, że dwumiesięczny termin do wniesienia skargi kasacyjnej, obliczony zgodnie z art. 112 k.c. w zw. z art. 165 k.c., upłynął 21 marca 2026 r. Skoro zaś skarga kasacyjna została wniesiona 23 marca 2026 r., Sąd Okręgowy uznał ją za spóźnioną i odrzucił na podstawie art. 398⁶ §2 k.p.c.

8 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód, zaskarżając je w całości i zarzucając w szczególności naruszenie art. 115 k.c. w zw. z art. 165 k.p.c. przez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 21 marca 2026 r. mimo, że dzień ten przypadał w sobotę, co skutkowało przedłużeniem terminu do 23 marca 2026 r.

9 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

10 Zażalenie jest zasadne.

11 W myśl art. 165 § 1 k.p.c., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Stosownie do art.112 zdanie pierwsze k.c., termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. Zgodnie z art. 115 k.c. w brzmieniu nadanym z dniem 1 stycznia 2017 r. przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r. poz. 2255 ze zm.), jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą (zob. postanowienie SN z 5 grudnia 2017 r. II UZ 93/17). Wobec brzmienia powyższego przepisu, skarga kasacyjna została wniesiona w ustawowym terminie. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.