Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2009 r., III CZ 14/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2009 r., III CZ 14/09

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 14/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 kwietnia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Henryk Pietrzkowski

5 SSN Wojciech Katner

6 w sprawie ze skargi J. G. i Z. G.

7 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 listopada 2002 r.,

8 z wniosku M. R.

9 przy uczestnictwie R. G. i A. R.

10 o zniesienie współwłasności nieruchomości,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2009 r.,

12 zażalenia skarżących

13 na postanowienie Sądu Okręgowego w N.

14 z dnia 19 grudnia 2008 r.,

15 oddala zażalenie.

16 2

Uzasadnienie

17 W sprawie ze skargi J. G. i Z. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 listopada 2002 r. z wniosku M. R. o zniesienie współwłasności nieruchomości Sąd Okręgowy w N. postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. odrzucił skargę kasacyjną J. G. i Z. G. od postanowienia tegoż Sądu Okręgowego z dnia 28 sierpnia 2008 r.

18 W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że stosownie do treści art. 5191

19 § 4 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. W rozpoznawanej sprawie skarżący określili wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 100.000 złotych. Podana wartość przesądza o niedopuszczalności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3986 § 2 k.p.c.

20 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

21 Na postanowienie Sądu Okręgowego zażalenie wnieśli J. G. i Z. G.

22 Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3986 § 2 k.p.c.

23 w związku z art. 5191

24 § 4 k.p.c. przez przyjęcie, że skarga kasacyjna jest

25 niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest mniejsza niż 150.000 zł, podczas gdy przedmiotem postępowania jest wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 28 listopada 2002 r., a w podanej dacie, stosownie do obowiązującej wówczas treści art. 5191

26 § 4 k.p.c. granicę dopuszczalności skargi kasacyjnej określa kwota 50.000 zł, a nie kwota 150.000 zł.

27 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

28 Stosownie do art. 5191

29 § 4 pkt 4 k.p.c. dopuszczalność skargi kasacyjnej

30 w sprawach o zniesienie współwłasności jest ograniczona ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. W dacie wydania postanowienia znoszącego współwłasność przez Sąd Rejonowy, tj. w dniu 29 listopada 2002 r., wedle ówczesnego brzmienia przepisu granicę wartości przedmiotu zaskarżenia od której 3

31 kasacja była dopuszczalna określała kwota 50.000 zł. Jednakże, ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 13, poz. 98) podwyższyła tę kwotę do 150.000 złotych. Ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. weszła w życie z dniem 5 lutego 2005 r. (art. 6). Zgodnie z art. 3 ustawy nowelizującej sprawy wszczęte przed dniem jej wejścia w życie toczą się od tego dnia według nowych przepisów. Wyjątek został uczyniony tylko do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem 5 lutego 2005 r. W takim przypadku stosuje się przepisy dotychczasowe. Wyjątek ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia z dnia 28 sierpnia 2008 r., a więc wydanego po dniu 5 lutego 2005 r. Zatem, do skargi kasacyjnej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r., także przepis nadający nowe brzmienie art. 5191

32 k.p.c., zgodnie z którym skarga kasacyjna nie

33 przysługuje w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 150.000 złotych.

34 Bezspornym jest, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie jest niższa niż 150.000 złotych, więc skarga kasacyjna nie przysługiwała, Sąd Okręgowy trafnie ją odrzucił, a zażalenia nie można uznać za usprawiedliwione. Z powyższych względów na mocy art. 39814

35 k.p.c. w zw. z art. 3944

36 § 3 k.p.c.

37 i art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

38 md