Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2005 r., III CZ 10/05

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2005 r., III CZ 10/05

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 10/05

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 maja 2005 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

6 SSN Barbara Myszka

7 ze skargi J. A. o wznowienie postępowania

8 w sprawie z powództwa J. A.

9 przeciwko Spółdzielni Rzemieślniczej "W." w P.

10 o zapłatę zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego

11 z dnia 18 listopada 1998 r.,

12 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2005 r.,

13 zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

14 z dnia 22 listopada 2004 r.,

15 oddala zażalenie.

16 2

Uzasadnienie

17 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powoda o wznowienie postępowania w sprawie 323/98 Sądu Apelacyjnego, uznając, że skarga w sprawie gospodarczej została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w 47922

18 k.p.c. Pozwany nie wykazał, by był

19 pozbawiony możliwości działania lub nie był należycie reprezentowany. W zażaleniu powód wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 4011

20 k.p.c. oraz o przekazanie sprawy do ponownego

21 rozpoznania.

22 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Trafnie zarzucał skarżący, że w sytuacji, gdy skarga o wznowienie postępowania oparta jest na podstawie wznowienia określonej w art. 4011 k.p.c.,

24 termin do wniesienia skargi wyznacza wyłącznie art. 407 § 2 k.p.c. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wniesienia skargi (to jest w dniu 28 sierpnia 2004 r.) termin ten określał art. 4011

25 § 2 k.p.c., stanowiąc, że termin ten wynosi

26 jeden miesiąc od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Przepis ten ma znaczenie ogólne i stosuje się go niezależnie od rodzaju sprawy, w której skargę wniesiono. Celem takiego postępowania jest bowiem uzyskanie orzeczenia, które nie byłoby oparte na przepisie uznanym następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją. Oczywista potrzeba wydawania orzeczeń na podstawie przepisów zgodnych z Konstytucją prowadzi do wniosku, że art. 4011

27 § 2 k.p.c. (obecnie art. 407 § 2 k.p.c.) ma zastosowanie także w postępowaniu w sprawach gospodarczych i wyłącza stosowanie art. 47922 k.p.c.

28 co oznacza, że wznowienia postępowania można żądać także po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się wyroku, jeżeli skarga o wznowienie postępowania oparta jest na podstawie określonej w art. 4011

29 k.p.c.

30 Powyższe nie oznacza jednak, że zażalenie może być uwzględnione.

31 W skardze o wznowienie postępowania skarżący powoływał się na nieważność postępowania, podnosząc naruszenie art. 48 § 1 k.p.c. z tej przyczyny, że wyrok 3

32 z dnia 18 listopada 1998 r. w sprawie 323/98 wydany został w składzie, w którym uczestniczyła sędzia tego Sądu, która również uczestniczyła w składzie orzekającym w dniu 16 września 1998 r. w przedmiocie zażalenia powoda na postanowienie oddalające jego wniosek o zwolnienie od wpisu od apelacji (postanowienie Sądu Apelacyjnego, sygn. 551/98). Zdaniem skarżącego, fakt udziału sędziego w innym, wpadkowym postępowaniu oznacza, że sędzia ten mógł już wcześniej wyrobić sobie opinię odnośnie do zasadności apelacji, zatem skład Sądu w dacie wydania w sprawie wyroku był niewłaściwy. Skarżący swoje twierdzenia opierał na treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., SK 19/02, zgodnie z którym art. 48 § 1 pkt 5 w związku z art. 401 pkt 1 i art. 379 pkt 4 k.p.c. w zakresie, w jakim ogranicza on wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy tylko do spraw, w których rozstrzygnięciu brał udział w instancji bezpośrednio niższej, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Wbrew przeświadczeniu skarżącego, cytowane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie ma w sprawie zastosowania. Rozpoznanie bowiem wpadkowego zażalenia w sądzie drugiej instancji nie nastąpiło w instancji niższej, czy też bezpośrednio niższej od tej, w której zapadł wyrok oddalający apelację. Zarówno zażalenie jak i apelacja zostały rozpoznane w sądzie tej samej instancji. Nie ma żadnych przeszkód procesowych, uzasadniających konieczność wyłączenia sędziego, uczestniczącego w rozpoznaniu zażalenia na wpadkowe postanowienie, od udziału w składzie sądu rozpoznającego apelację. Sytuacja, której dotyczy powołany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego w ogóle nie ma odniesienia do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania w istocie nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

33 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c.

34 w zw. z art. 3941

35 § 3 k.p.c.