Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 57/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 57/08

Tekst

1 Sygn. akt III CSK 57/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 kwietnia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z powództwa J. A.

6 przeciwko Gminie C.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego Z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt I ACa (…), odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

10 Skarga kasacyjna, którą wniósł zawodowy pełnomocnik, pomijając okoliczność, że uzasadnienie podstawy naruszenia prawa procesowego (art. 227 i 232 k.p.c.) jest wadliwe, bowiem Sąd drugiej instancji nie może naruszyć art. 227 k.p.c. przez - jak podał skarżący – „przyjęcie, iż opinia biegłego jest opracowana przez niego tylko na użytek niniejszego procesu”, ani też nie może naruszyć art. 232 k.p.c. przez „nieuwzględnienie wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu” – przede wszystkim nie spełnia istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3

11 k.p.c. Brak bowiem w skardze uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej zawarł w jej treści stwierdzenie „wnoszę o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prawidłowe bowiem zastosowanie art. 415 k.c. w ustalonym stanie faktycznym [....] wymaga wykładni obowiązujących przepisów, co stanowi szkodę dla właściciela nieruchomości...”, to jednak jest to tylko pozór wymagania określonego w art. 3984

12 § 1 pkt 3 k.p.c. Podobnie ocenić należało

13 2

14 gołosłowne twierdzenie, że „w sprawie występują zasadnicze zagadnienia prawne”. W przypadku gdy skarżący twierdzi, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, obciąża go obowiązek sformułowaniu tego zagadnienia i wskazania argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11).

15 Warunek zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie jest spełniony tylko wówczas, gdy skarżący wskaże na występowanie w sprawie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, a zatem określonych w art. 3989

16 § 1 k.p.c. Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku wypełnionego wskazaną treścią oraz brak jego uzasadnienia stanowi istotną wadę, której nie można usunąć w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna. Stanowisko takie prezentowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego - w odniesieniu do istotnego elementu kasacji, jakim był wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania – zachowało aktualność na gruncie przepisów dotyczących skargi kasacyjnej. Spełnienie obowiązku wynikającego z art. 3983

17 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać tylko na odwołaniu się do powołanych podstaw, na których oparta została skarga. Odwołanie się do podstaw kasacyjnych nie wypełnia obowiązku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Byłoby to bowiem zbędnym powielaniem argumentów wskazanych w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, służących wykazaniu ich zasadności.

18 Skoro więc skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 3986 § 2 k.p.c.

19 należało orzec, jak w sentencji (art. 3986

20 § 3 k.p.c.).