Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2015 r., III CSK 415/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2015 r., III CSK 415/14

Tekst

1 Sygn. akt III CSK 415/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 marca 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z powództwa T. D.

6 przeciwko Międzynarodowemu Portowi Lotniczemu

7 K. B. - sp. z o.o. w B.

8 o zapłatę,

9 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

10 w dniu 25 marca 2015 r.,

11 na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

12 od wyroku Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 3 czerwca 2014 r.,

14 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

15 i zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

16 2

Uzasadnienie

17 Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny - w sprawie o zapłatę - oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 grudnia 2013 r.

18 Strona pozwana wniosła skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego przerwania biegu przedawnienia.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c., przerwę biegu przedawnienia powoduje „każda czynność przed sądem (innym organem)”; jakiekolwiek czynności wobec dłużnika lub innych osób są – do uzyskania celu w postaci przerwy biegu terminu – zbędne. W orzecznictwie jednoznacznie przyjęto, że zawezwanie do próby ugodowej, czyli złożenia do sądu wniosku na podstawie art. 184 i następne k.p.c. przerywa bieg terminu (m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006, III CZP 42/06, OSNC 2007, nr 4, poz. 54, oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2009 r., II CSK 259/09, nie publ., z dnia 6 lipca 2011 r., II PK 17/11, OSNP 2012, nr 17-18, poz. 218, lub z dnia 15 listopada 2012 r., V CSK 515/11, „Izba Cywilna” 2013, nr 12, s. 36).

21 W tej sytuacji nie można twierdzić, że w sprawie wstępuje istotne zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.),

22 o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.