Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2013 r., III CNP 8/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2013 r., III CNP 8/13

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 8/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 marca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z powództwa W. W.

6 przeciwko J. K.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 28 marca 2013 r.,

10 na skutek skargi powoda

11 o stwierdzenie niezgodności z prawem

12 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T.

13 z dnia 16 lutego 2012 r.,

14 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

15 2

16 Wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy w T. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 października 2011 r. i oddalił apelację pozwanego J. K. w pozostałym zakresie oraz dokonał rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania.

17 Wyrok Sądu Okręgowego pozwany J. K. zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Zgodnie z art. 4245

20 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

21 Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro więc ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie. Pozwany sformułował zarzuty składające się na podstawy skargi i obszernie je uzasadnił, jednak nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Poza tym skarga dotknięta jest także innymi brakami konstrukcyjnymi, tj. nie zawiera uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia, a także nie wykazano 3

22 w niej – ograniczając się do zdawkowej tezy – że wzruszenie tego orzeczenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

23 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

24 db