Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2011 r., III CNP 4/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2011 r., III CNP 4/11

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 4/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 29 kwietnia 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z wniosku wierzycieli R. M. i S. M.

6 przy uczestnictwie dłużników W. K., D. K., J. K. i M. K.

7 o egzekucję sądową,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2011 r., na skutek skargi uczestników

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N.

11 z dnia 27 października 2010 r.,

12 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

13 2

14 Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił zażalenie dłużników W. K., D. K., J. K., M. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia 23 lipca 2010 r.

15 Dłużnicy W. K., D. K., J. K., M. K. zaskarżyli postanowienie Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 października 2010 r. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037). Zgodnie z jej przepisami, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje obecnie tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241

18 , art. 5192

19 , art. 11481

20 § 3, art. 11511

21 § 3 i art. 1215

22 § 3 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674

23 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art.

24 2231

25 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.), a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym, bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b

26 ). Unormowanie to jest zharmonizowane z art. 4171

27 § 2

28 zdanie pierwsze k.c. w nowym brzmieniu, z którego jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej – a te właśnie tak stanowią – można dochodzić odszkodowania bez obowiązku uzyskania orzeczenia prejudycjalnego. 3

29 W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów międzyczasowych, co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – że od chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest

30 niedopuszczalna.

31 Z tych względów skargę dłużników o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym należało odrzucić jako niedopuszczalną (art. 4248

32 § 1 w związku z art. 4241

33 § 1 i 2 k.p.c.).