Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2009 r., III CNP 39/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2009 r., III CNP 39/09

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 39/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 października 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z powództwa J. T.

6 przeciwko T. K. i in.,

7 o zakazanie przechodu i przejazdu oraz o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2009 r., na skutek skargi powoda

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

11 z dnia 4 grudnia 2007 r.,

12 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

13 2

14 Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację powoda J. T. oraz apelację pozwanych […] od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 stycznia 2007 r.

15 Wyrok Sądu Okręgowego w K. powód J. T. zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 4245

18 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy – także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

19 Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że art. 4245

20 § 1 k.p.c. wyraźnie

21 odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, skarga musi zatem zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, niepubl.). Jeżeli ten sam przepis stanowi jednocześnie podstawę skargi oraz przepis, z którym orzeczenie jest niezgodne, to należy przedstawić oba te elementy w sposób odrębny. Tymczasem w skardze powoda powołano podstawy, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, co przesądza, że skarga ta nie spełnia omawianego wymagania.

22 Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.

23 w związku art. 4245

24 § 1 pkt 3 k.p.c.).

25 3

26 jz