Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2010 r., III CNP 34/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2010 r., III CNP 34/10

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 34/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 października 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z powództwa Gminy B.

6 przeciwko J. G.

7 o ochronę własności,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października 2010 r., na skutek skargi pozwanego

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Ca (…),

11 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

12 Pozwany J. G. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 kwietnia 2010 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 4245

14 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać – obok przytoczenia podstaw oraz ich uzasadnienia, uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazania że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem i oznaczenia orzeczenia, od którego 2

15 została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części – także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymagania przewidziane w art. 4245

16 § 1 k.p.c. powinny być spełnione w sposób

17 kumulatywny, mają bowiem charakter konstrukcyjny. Skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Tymczasem skarżący we wniesionej skardze nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie – w jego ocenie – jest niezgodne. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że każde wymaganie przewidziane w art. 4245

18 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być

19 zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych. W szczególności, skoro przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

20 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c. w zw.

21 z art. 4245

22 § 1 pkt 3 k.p.c.).