Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2012 r., III CNP 2/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2012 r., III CNP 2/12

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 2/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Grzegorz Misiurek

5 w sprawie z powództwa R. C.

6 przeciwko „M.” sp. z o.o. w S.

7 o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 17 lutego 2012 r.,

10 na skutek skargi strony pozwanej

11 o stwierdzenie niezgodności z prawem

12 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

13 z dnia 7 grudnia 2010 r.,

14 odrzuca skargę.

15 2

Uzasadnienie

16 Pozwana „M.” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 7 grudnia 2010 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 27 lipca 2010 r., podnosząc, że przez wydanie tego orzeczenia została jej wyrządzona szkoda na kwotę 5.332,84 zł.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Zgodnie z art. 4245

19 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in. przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

20 Każde z tych wymagań, tak jak i pozostałe wymienione w tym przepisie, jest indywidualne i niezależne; powinno być zatem wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

21 Wniesiona przez skarżącą skarga nie zawiera jednego z powołanych wyżej elementów konstrukcyjnych, niezbędnych do uznania jej za sporządzoną w sposób prawidłowy i warunkującą merytoryczne rozpoznanie. Nie wymienia przepisów prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3).

22 W orzecznictwie Sądu najwyższego zostało już wyjaśnione, że wymóg ten jest samoistny i niezależny od wymogu wskazania podstaw skargi o stwierdzenie niezgodności. Zwrócono uwagę, że postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Instytucja skargi została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c.,

23 zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy 3

24 wykonywaniu władzy publicznej. Niezgodność z prawem, uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi – określona jasno przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest niezgodne. Same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 4244

25 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy

26 wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami, z którym orzeczenie jest niezgodne (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 6 listopada 2008 r., I BP 11/08, niepubl. oraz z dnia 25 sierpnia 2010 r., II BU 2/10, niepubl.).

27 W konsekwencji przyjmuje się, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245

28 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia, jak uczyniła to skarżąca.

29 Powołany brak czyni skargę, jako nie spełniającą wymagań z art. 4245 § 1,

30 niedopuszczalną i prowadzi do jej odrzucenia (art. 4248 § 1 k.p.c.).

31 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.