Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2009 r., III CNP 13/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2009 r., III CNP 13/09Otwórz w aplikacji
Tekst
1 Sygn. akt III CNP 13/09
POSTANOWIENIE
2 Dnia 24 czerwca 2009 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie :
4 SSN Jacek Gudowski
5 w sprawie z wniosku J. i S. małżonków R.
6 przy uczestnictwie A.T., [...]
7 o zasiedzenie,
8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 czerwca 2009 r., na skutek skargi uczestnika A.T.
9 o stwierdzenie niezgodności z prawem
10 prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.
11 z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt [...],
12 odrzuca skargę.
Uzasadnienie
13 W sprawie o zasiedzenie nieruchomości, postanowieniem z dnia 3 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację uczestnika A.T. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 listopada 2006 r.
14 2
15 Uczestnik zaskarżył orzeczenie Sądu Okręgowego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
17 Zgodnie z art. 4241
18 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej od orzeczenia Sądu drugiej instancji, choć była ona dopuszczalna (art. 5191 § 1 k.p.c.). W związku
19 z tym jest oczywiste, że zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych było możliwe. Warunki dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przewidziane w art. 4241
20 § 1 k.p.c., nie zostały zatem spełnione (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07, OSNC-ZD 2008, nr D, poz. 107).
21 Na marginesie należy zauważyć, że we wniesionej skardze błędnie zostały oznaczone strony postępowania, tj. A.T. jest uczestnikiem postępowania, a nie powodem, a J. i S.R. są wnioskodawcami, a nie pozwanymi. Poza tym zaskarżone orzeczenia nie jest – jak twierdzi skarżący – wyrokiem, lecz postanowieniem. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.
22 w związku z art. 4245
23 1 pkt 5 k.p.c.).