Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2005 r., III CK 550/04

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2005 r., III CK 550/04

Tekst

1 Sygn. akt III CK 550/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 22 lipca 2005 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Józef Frąckowiak

6 SSN Jan Górowski

7 w sprawie z powództwa H. S., Urszuli Kubackiej, J. S. i M. S. jako spadkobierców R. S. przeciwko Gminie Miasta K. w K. o zapłatę, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2005 r., kasacji M. S. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 marca 2002 r., sygn. akt I ACa (…), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

8 Wyrokiem z dnia 22 listopada 2001 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił powództwo R. S. przeciwko Gminie Miasta K. o zapłatę kwoty 327 852 zł z tytułu strat poniesionych przez powoda na skutek niedotrzymania przez stronę pozwaną ustawowego terminu 30 dni od dnia złożenia wniosku o potwierdzenie w formie zaświadczenia uprawnień do otrzymania ekwiwalentu za mienie pozostawione na terenach ZSRR.

9 Apelację powoda od tego wyroku Sąd Apelacyjny – orzeczeniem z dnia 20 marca 2002 r. – oddalił.

10 2

11 Kasację wniósł M. S., syn powoda, który zarzucił nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, wynikającą z faktu, że Sąd ten przeprowadził rozprawę i wydał wyrok, mimo że powód zmarł w dniu 11 marca 2002 r. (art. 379 pkt 2 i 5 w związku z art. 64 § 1 i art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c.).

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Obowiązujący w postępowaniu kasacyjnym, wynikający z bezwzględnego związania Sądu Najwyższego stanem faktycznym, ustalonym w zaskarżonym orzeczeniu (art. 39315

14 k.p.c.), zakaz prowadzenia dowodów, nie może stać na przeszkodzie prowadzeniu dowodów, mających na celu weryfikację zarzutu (podejrzenia) nieważności postępowania przed sądem drugiej instancji, branej pod rozwagę, a więc ustalanej z urzędu. W takim wypadku dowody prowadzone przez Sąd Najwyższy nie są bowiem skierowane przeciwko ustaleniom sądu drugiej instancji, stanowiącym podłoże orzeczenia co do istoty sprawy przez sąd meriti, a więc nie naruszają związania stanem faktycznym, ustalonym w zaskarżonym orzeczeniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CKN 416/98, OSNC 2000, nr 12, poz. 220).

15 Z tych względów Sąd Najwyższy przeprowadził dowód z odpisu skróconego aktu zgonu nr (…) z dnia 13 marca 2002 r., sporządzonego w Urzędzie Stanu Cywilnego w K., z którego wynika, że R. S. – powód w niniejszej sprawie – zmarł w dniu 11 marca 2002 r. W tej sytuacji jest oczywiste, że – począwszy od tego dnia – postępowanie apelacyjne nie mogło się toczyć bez wezwania do udziału w sprawie następców powoda (art. 174 § 1 pkt 1 w związku z art. 180 § 1 pkt 1 k.p.c.). Stało się jednak inaczej, a Sąd Apelacyjny, który nie uzyskał wiadomości o śmierci strony, przeprowadził rozprawę i w dniu 20 marca 2002 r. wydał wyrok.

16 W tym stanie rzeczy postawiony w kasacji zarzut nieważności postępowania, wynikającej z art. 379 pkt 2 i 5 oraz art. 64 § 1 k.p.c. jest uzasadniony, co nakazuje uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (art. 39313

17 § 1 k.p.c. w związku z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. Nr 13, poz. 98).