Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 1993 r., III ARN 94/92

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 1993 r., III ARN 94/92

Tekst

TEZY

1 Nie ma w ustawie samorządowej przepisów, które w jasny sposób zakazywałyby radzie gminy podejmowania uchwał, mocą których formułowałyby one zasady prowadzenia polityki gospodarczej, realizowanej przez inne organy gminy. Istnienie takiego zakazu zresztą sparaliżowałoby w ogólności możliwość sformułowania przez radę takich założeń, ponieważ tylko uchwała jest formą, w jakiej wypowiada się organ kolegialny.

2 Gmina jako właściciel mienia komunalnego może formułować zasady polityki dysponowania takim mieniem, zaś rada gminy jako jej organ stanowiący jest władna te zasady sformułować i wyartykułować w postaci uchwały.

3 Z kolei prawo materialne /odnoszące się do sprzedaży nieruchomości w ogólności i lokali w szczególności/ nie zawiera zakazów, które mogłyby być uznane za zabraniające formułowania w umowach warunków sprzedaży na raty, stosowania bonifikat i innych okoliczności, składających się na pojęcie "zasad" sprzedaży mieszkań.

4 Jako właściciel i dysponent mienia komunalnego w tym zakresie, mogąc zbywać lokale, gmina może - w ramach swobody umów - określać także zasady sprzedaży.

Sentencja

5 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Miasta (...) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 10 lipca 1992 r. SA/WR 686/92

6 oddala rewizję nadzwyczajną.