Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 1996 r., III ARN 6/96

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 1996 r., III ARN 6/96

Tekst

1 Wyrok z dnia 13 czerwca 1996 r.

2 III ARN 6/96

3 Przesłanki ustalenia właściwości podatkowej komisji odwoławczej określone w § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 września 1982 r. w sprawie zakresu działania, składu osobowego, trybu powołania oraz organizacji podatkowych komisji odwoławczych (Dz. U. z 1983 r. Nr 4, poz. 30 ze zm.) powinny być spełnione łącznie.

4 Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski, Adam Józefowicz, Janusz Łętowski, Andrzej Wróbel (sprawozdawca), Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Włodzimierza Skoniecznego, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 1996 r. sprawy ze skargi Zbigniewa K. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 15 lutego 1995 r. [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego za 1991 r., na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 1995 r. [...]

5 u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

6 Urząd Skarbowy w M.M. decyzją z dnia 8 września 1994 r. - po ustaleniu w drodze szacunkowej podstawy opodatkowania - określił Henrykowi Zbigniewowi K. podatek dochodowy za 1991 r. w wysokości 55.178.400 zł.

7 Izba Skarbowa decyzją z dnia 15 lutego 1995 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania Henryka Zbigniewa K., od powyższej decyzji Urzędu Skarbowego, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w drodze szacunkowej na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych było uzasadnione, zaś określenie - przy uwzględnieniu 20% wskaźnika netto - należnego podatku za 1991 r. w kwocie 55.178.400 zł zgodne jest z zebranym materiałem dowodowym.

8 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 1995 r. [...] stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W ocenie Sądu stosownie do przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 września 1982 r. w sprawie zakresu działania, składu osobowego, trybu powoływania oraz organizacji podatkowych komisji odwoławczych (Dz. U. Nr 30, poz. 212 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organem odwoławczym w sprawach wymiaru podatku obrotowego i dochodowego lub tylko dochodowego od podatników będących osobami fizycznymi, gdy podstawy opodatkowania z braku niezbędnych danych do ich ustalenia określone zostały w drodze szacunkowej, a wysokość spornej sumy podatków przekracza 10 tysięcy złotych, jest podatkowa komisja odwoławcza działająca przy izbie skarbowej. Zaskarżona decyzja została zatem wydana przez organ niewłaściwy.

9 Powyższy wyrok zaskarżył Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając rażące naruszenie § 1 ust. 2 tego rozporządzenia oraz art. 207 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W ocenie wnoszącego rewizję nadzwyczajną skoro z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że Henrykowi Zbigniewowi K. wymierzono w I instancji podatek dochodowy za 1991 r. w wysokości 55.178.400 zł, to organem właściwym do rozpoznania w 1995 r. odwołania, przy uwzględnieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz. U. Nr 84, poz. 386 ze zm.) jest Izba Skarbowa w S.

10 Prokurator wniósł o uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej

11 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

12 Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji państwowej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W odniesieniu do spraw podatkowych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez urzędy skarbowe w pierwszej instancji organem wyższego stopnia właściwym do rozpatrzenia odwołania od takich decyzji, zgodnie z art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 106, poz. 511 ze zm.) jest izba skarbowa. W sprawach niektórych podatków, stosownie do przepisu art. 176 § 1 k.p.a., organem odwoławczym jest podatkowa komisja odwoławcza, działająca przy izbie skarbowej, przy czym § 2 tego przepisu upoważnia Ministra Finansów do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów takich podatków, składu oraz trybu powoływania komisji i ich organizacji. Stosownie do przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 września 1982 r. w sprawie zakresu działania, składu osobowego, trybu powoływania oraz organizacji podatkowych komisji odwoławczych (Dz. U. Nr 30, poz. 212 ze zm.), wydanego na podstawie art. 176 § 2 k.p.a., właściwość podatkowych komisji odwoławczych jest wyznaczona ze względu na przedmiot sprawy podatkowej, rodzaj podatników, sposób określenia podstawy opodatkowania oraz wysokość spornej sumy podatków za rok podatkowy. Z treści powołanego przepisu wynika, że odwoławcza komisja podatkowa jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania w sprawach dotyczących wymiaru podatków obrotowego i dochodowego lub tylko dochodowego od podatników będących osobami fizycznymi, a także podatku obrotowego od spółek cywilnych, jawnych i komandytowych, których wspólnikami, udziałowcami lub komandytariuszami są wyłącznie osoby fizyczne, jeżeli podstawy opodatkowania z braku niezbędnych danych do ich ustalenia określone zostały w drodze szacunkowej, a wysokość spornej sumy podatków za rok podatkowy przekracza 10 tys. zł. Należy ponadto przyjąć, że wymienione wyżej przesłanki ustalenia właściwości podatkowej komisji odwoławczej powinny być spełnione łącznie, co oznacza, że w pozostałych przypadkach względnie w razie braku chociażby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek, organem odwoławczym jest właściwa izba skarbowa. W świetle bezspornie ustalonych okoliczności sprawy należy przyjąć, że powyższy przepis rozporządzenia określający właściwość podatkowej komisji odwoławczej nie miał w niej zastosowania, bowiem odwołanie dotyczyło wprawdzie wymiaru podatków dochodowego i obrotowego od osoby fizycznej, określonego w drodze szacunkowej, jednakże nie został spełniony warunek dotyczący wysokości spornej sumy podatków, o której mowa w tym przepisie. W związku z powyższym trafny jest pogląd wnoszącego rewizję nadzwyczajną, że skoro z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że Henrykowi Zbigniewowi K. wymierzono w I instancji podatek dochodowy za 1991 r. w wysokości 55.178.400 zł, to organem właściwym do rozpoznania w 1995 r.

13 odwołania, przy uwzględnieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz. U. Nr 84, poz. 386 ze zm.) jest Izba Skarbowa w S.

14 Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

15 ========================================