Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1988 r., III ARN 45/88

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1988 r., III ARN 45/88

Tekst

TEZY

1 Jeżeli strony czynności cywilnoprawnej zgłosiły - dla celów wymiaru opłaty skarbowej - wartość przedmiotu tej czynności znacznie odbiegającą od wartości rynkowej, urząd skarbowy powinien wezwać nabywcę do podwyższenia tej wartości w terminie nie krótszym, niż 14 dni; w razie nieudzielenia odpowiedzi lub podania wartości nie odpowiadającej wartości rynkowej, urząd skarbowy ustali wartość z uwzględnieniem opinii biegłych /art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej - Dz.U. nr 45 poz. 266 w związku z art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - Dz.U. nr 45 poz. 207/.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Finansów (...) w przedmiocie odmowy zmiany lub uchylenia decyzji oraz odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 1988 r. III SA 1061-1062/87

3 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.

Uzasadnienie

4 Pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadziłby w konsekwencji do niczym nieuzasadnionej dyferencjacji w zakresie ustalenia podstawy wymiaru opłaty skarbowej.

5 Jeśli bowiem strony prawidłowo podały wartość rynkową nieruchomości będącej przedmiotem czynności cywilnoprawnej, to właśnie ta wartość, jako pewna kategoria zobiektywizowana, stanowiłaby podstawę wymiaru opłaty skarbowej, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej.

6 Jeżeli by zaś stony zgłosiły wartość znacznie odbiegającą od wartości rynkowej, to wówczas - zgodnie z tezą Naczelnego Sądu Administracyjnego - należałoby sięgnąć poprzez odesłanie zawarte w art. 9 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej, do przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, w szczególności zaś do art. 7 ust. 1, w którym - dla potrzeb podatku od spadków i darowizn, określono odmienny sposób ustalenia podstawy opodatkowania/. Podstawę tę oblicza się bowiem w ten sposób, że od wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych odlicza się długi i ciężary.

7 Takie rozumowanie nie jest możliwe do przyjęcia zarówno z prawnego jak i społecznego punktu widzenia.