Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1986 r., III ARN 32/85

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1986 r., III ARN 32/85

Tekst

TEZY

1 Przepis par. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1975 r. w sprawie pobierania od najemców lokali mieszkalnych kaucji zabezpieczającej utrzymanie lokali w należytym stanie /Dz.U. nr 8 poz. 43/ normuje więc kwestię zainstalowania urządzeń kąpielowych kosztem najemcy w innej płaszczyźnie i nie wyłącza równoległego stosowania art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Prezydenta Miasta (...) w przedmiocie ustalenia stawki czynszu za lokal mieszkalny na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 1984 r. II SA 732/84

3 uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzje poprzedzające (...).

Uzasadnienie

4 Taką wykładnię wymienionych wyżej przepisów przyjął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 listopada 1984 r. III AZP 4/84 /OSN 1985 z. 8 poz. 104/ oraz wyroku z dnia 18 września 1985 r. III ARN 20/85 /nie publikowany/.

5 Dodać należy, że ostatnio zagadnieniem tym zajmował się Skład Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego, wyjaśniając w uchwale z dnia 26 lutego 1986 r. III AZP 9/85, że założenie przez najemcę lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku zarządzanym przez jednostkę gospodarki uspołecznionej urządzeń kąpielowych uprawnia wynajmującego do podwyższenia czynszu najmu z tytułu istnienia w lokalu tych urządzeń tylko wtedy, gdy zwróci najemcy ich równowartość /art. 17 ust. 1 Prawa lokalowego/.