Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1982 r., III ARN 20/82

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1982 r., III ARN 20/82

Tekst

TEZY

1 Odrzucenie skargi bez ustalenia czy zachodzą przesłanki z art. 138 par. 1 Kpc, pozwalające na stwierdzenie prawidłowości doręczenia zastępczego wezwania o uiszczenie opłaty sądowej, rażąco narusza art. 138 par. 1 Kpc oraz art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. nr 24 poz. 110/, a także interes Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej bowiem pozbawia stronę zagwarantowanego w przepisie art. 197 pkt 1 Kpa prawa do rozpoznania jej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie ustalenia kandydata na nabywcę gruntów rolnych na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 26 lutego 1982 r. SA/Gd 536/81

3 postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę NSA OZ w Gdańsku celem rozpoznania.

Uzasadnienie

4 Art. 168 par. 1 Kpc szczegółowo określa osoby, którym można dokonać doręczenia zastępczego.

5 Wyliczenie to należy uznać za wyczerpujące, wobec czego nie można doręczyć pisma innej osobie tam nie wymienionej np. sąsiadowi.