Wyrok z dnia 15 marca 1995 r., V SA 2312/94

wyrok z dnia 15 marca 1995 r., V SA 2312/94

Tekst

TEZY

1 Zgodnie z art. 145 par. 1 Kpa postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z przyczyn opisanych w pkt od 1 do 8.

2 W związku z tym, że do czynności materialno-technicznej nie ma zastosowania art. 145 par. 1 Kpa a wątpliwości związane ze zgłoszeniem pobytu stałego rozstrzygane są decyzją administracyjną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./, to kluczowym zagadnieniem jest kwestia czy przepis ten może być zastosowany bez ograniczeń czasowych, czy też jego stosowanie ograniczone jest do okresu poprzedzającego zameldowanie lub wymeldowanie.

3 Z ustawowego określenia istoty ewidencji ludności w art. 1 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy oraz z faktu istnienia obowiązku meldunkowego określonego w art. 4 cytowanej ustawy wynika, że właściwy organ administracji powinien w każdym czasie podejmować czynności służące rejestracji prawdziwych danych o ludności i jej ruchu, w szczególności danych rejestrowanych w ramach ewidencji ludności, choćby dane te zostały już zarejestrowane, lecz okazały się następnie sprzeczne ze stanem faktycznym lub prawnym.

4 Z tego względu nie można uznać za trafny zarzut, iż wydanie decyzji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności (...) stanowi obejście art. 35 par. 3 Kpa.