Wyrok z dnia 10 lutego 2003 r., V SA 2016/02

wyrok z dnia 10 lutego 2003 r., V SA 2016/02

Tekst

TEZY

1 Pokwitowanie odbioru odpisu decyzji po dacie doręczenia zastępczego w trybie art. 44 Kpa /także w trakcie biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego/ świadczy jedynie o zaistnieniu tego faktu.

2 Fakt ten nie ma więc wpływu na zmianę biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Sentencja

3 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jaggers Michael Ch. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia 21 sierpnia 2002 r. (...) w przedmiocie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu w sprawie o nadanie statusu uchodźcy - oddala skargę.

Uzasadnienie

4 Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela Nigerii Jaggers Michael Ch. od decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców (...) z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie odmowy nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2002 r. (...) stwierdziła, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

5 W motywach uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia Rada do Spraw Uchodźców powołała się na brzmienie art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie i jednocześnie wyjaśniła, że zaskarżona odwołaniem decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia. W tej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wysłana w dniu 8 lipca 2002 r. na adres wskazany przez stronę m. in. w odwołaniu i jak wynika z adnotacji urzędu pocztowego przesyłka ta była prawidłowo awizowana w dniu 10 lipca 2002 r. W związku z tymi ustaleniami Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji dokonano w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem 7 dni od dnia zawiadomienia o awizie. Uwzględniając ten okres - termin do wniesienia odwołania /w niniejszej sprawie/ upływał w dniu 31 lipca 2002 r. Strona odwołanie wniosła natomiast w dniu 7 sierpnia 2002 r., a więc już po upływie przewidzianego prawem terminu i nie wnosiła jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

6 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na ostateczne postanowienie Rady do Spraw Uchodźców skarżący Jaggers Michael Ch. zarzucił, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. W czasie wydania negatywnej decyzji przebywał pod adresem wskazanym jako adres do korespondencji a mimo to "listu" nie otrzymał. Decyzję odebrał w dniu 30 lipca 2002 r. w siedzibie Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców i z tego powodu uważa za nieskuteczne przyjęcie doręczenia na podstawie art. 44 Kpa.

7 W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie i podniosła argumenty zbieżne z przytoczonymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Dokonując sądowej kontroli legalności /zgodności z prawem/ zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził, by przy jego wydaniu zostały naruszone przepisy obowiązującego prawa.

10 Z materiału dowodowego wynika, że skarżący we wniosku z dnia 8 kwietnia 2002 r. jako miejsce i adres zamieszkania w Polsce podał: Warszawa ul. S. (...). Pod ten adres Urząd do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców przesłał odpis swojej decyzji z dnia 8 lipca 2002 r. W związku ze stwierdzeniem przez doręczyciela, że mieszkanie jest zamknięte, przesyłkę awizowano w dniu 10 lipca 2002 r. (...) i pouczono adresata, że list polecony nr 36442 pozostawiono w placówce "W-wa 18, ul. L. 4" oraz że można go odebrać w wyżej wymienionym miejscu i w ciągu 7 dni, licząc od dnia następnego od daty 10.07.2002 r. (...). Do akt administracyjnych (...) dołączono wystawione w dniu 30 lipca 2002 r. w Urzędzie do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców pokwitowanie potwierdzające przez skarżącego odbiór w tym dniu decyzji (...) z dnia 8.07.2002 w sprawie dotyczącej nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Przedstawiony wyżej stan faktyczny sprawy daje podstawę do przyjęcia trafności poglądu wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu dotyczącym prawidłowości w doręczeniu skarżącemu decyzji z dnia 8 lipca 2002 r. w trybie art. 44 Kpa /tzw. doręczenie zastępcze"/. Skarżącemu znany był obowiązek zawiadamiania organu administracji państwowej o każdej zmianie swego adresu /art. 41 par. 1 Kpa/ i skutek prawny wynikający z faktu niedopełnienia określonego obowiązku, a mianowicie że zaniedbanie tego obowiązku powoduje, iż doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny /art. 41 par. 2 Kpa/. Skarżący znał treść powyższego obowiązku (...). Potwierdzeniem tego jest także okoliczność wielokrotnego powiadamiania organu przez skarżącego o każdej zmianie swojego adresu (...). Jak to trafnie przyjął organ odwoławczy - zgodnie z art. 44 Kpa - doręczenie decyzji należy uznać za skuteczne po upływie 7 dni od daty złożenia przesyłki w urzędzie pocztowe- telekomunikacyjnym w wypadku niemożności jej doręczenia w sposób przewidziany przepisami art. 42 i art. 43 Kpa i po odpowiednim zawiadomieniu o tym fakcie zgodnie z art. 44 Kpa. Skoro w niniejszej sprawie doręczenia dokonano w sposób zastępczy stosownie do obowiązujących wymogów prawnych a więc z upływem ostatniego dnia terminu 7-dniowego tj. 17 lipca 2002 r., albowiem przesyłkę awizowano w dniu 10 lipca 2002 r., to wniesienie odwołania w terminie 14 dniowym /art. 129 par. 2 Kpa/ od dnia doręczenia winno nastąpić w dniu 31 lipca 2002 r. Wniesienie odwołania po tym terminie tj. w dniu 7.08.2002 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 1999 r. V SA 948/99 /nie publ./, stosownie do którego pokwitowanie odbioru odpisu decyzji w późniejszym terminie świadczy jedynie o zaistnieniu tego faktu i nie czyni bezskutecznym doręczenia zastępczego w myśl art. 44 Kpa.

11 Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł o jej oddaleniu.