Wyrok z dnia 5 sierpnia 1988 r., IV SA 424/86

wyrok z dnia 5 sierpnia 1988 r., IV SA 424/86

Sentencja

1 stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji (...).

Uzasadnienie

2 Wymaga podkreślenia, że stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji administracyjnej, może nastąpić wyłącznie w przypadkach bezspornego ustalenia, że zaistniały przyczyny wymieniona w art. 156 par. 1 Kpa, nie zaś dlatego, że rozstrzygnięcie decyzji zostało "oprotestowane", nawet gdyby protest zgłosiły organy samorządu mieszkańców.

3 Przyjęcie innej wykładni, mogłoby spowodować sparaliżowanie działalności organów administracji w sprawach, w których opinie co do celowości rozstrzygnięć z reguły są rozbieżne. Granica ochrony interesów stron, a w sprawach budowlanych także osób określonych w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ wyznaczane są przez przepisy tego prawa, a nie ich subiektywne oceny co do wpływu inwestycji na ich interesy. Charakterystyczna jest argumentacja zawarta w protestach - od bezwzględnej, jawnej niechęci do "domu godnej śmierci", aż po przewrotne ubolewanie, że nieuleczalnie chorzy nie będą mieli dostatecznego komfortu w hospicjum, zlokalizowanym w tym miejscu. Użyto również argumentu, że znajdujący się w pobliżu Kościół "jest odwiedzany przez liczne wycieczki krajowe i zagraniczne w związku z czym tak bliskie sąsiedztwo "Hospicjum" nie jest wskazane". Nie są to oczywiście argumenty prawne, które mogłyby mieć znaczenie dla uwzględnienia żądania uchylenia decyzji z dnia 20 grudnia 1982 r., ale wyraz poglądów ich autorów, dość osobliwych w czasie, gdy - jak powszechnie wiadomo m.in. za działalność charytatywną w tym organizację podobnych "domów godnej śmierci", przyznano nagrodę Nobla katolickiej zakonnicy Matce Teresie z Kalkuty.

4 Jako uzasadnienie decyzji z dnia 16 lipca 1985 r. podano również okoliczność, iż "negatywne stanowisko w tej sprawie zajęły: Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej, Wydział Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii, Kuratorium Oświaty i Wychowania Urzędu Miasta Krakowa".

5 Gdyby przyjąć, że wydanie decyzji jest uzależnione od stanowiska tych terenowych organów administracji państwowej, to należałoby zażądać wydania postanowień w trybie określonym w art. 106 Kpa i umożliwić stronom skorzystania z przewidzianych w nim środków prawnych, zaś pominięcie tej procedury, należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa.

6 Jeżeli natomiast przepisy prawne nie wymagają zajęcia stanowiska przez te organy, to powołanie się na ich negatywne stanowisko jest bezprzedmiotowe.

7 Biorąc pod uwagę społeczne aspekty omawianej sprawy, a w szczególności fakt, że w trwających ponad pięć lat, niezgodnych z prawem - postępowaniach przed organami administracji państwowej Miasta Krakowa ze szkodą dla interesu społecznego, zablokowano pożyteczną inicjatywę, nakład pracy oraz środki Towarzystwa Przyjaciół Chorych "Hospicjum", Naczelny Sąd Administracyjny - realizując powinność wynikającą z art. 214 Kpa - postanowił przekazać kopię wyroku Prezydium Rady Narodowej Miasta Krakowa, na ręce jego Przewodniczącego.