Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Wyrok z dnia 13 września 1999 r., IV SA 1663/98

Sąd
NSA w Warszawie (przed reformą)
Sygnatura
IV SA 1663/98
Data
Forma
Wyrok
Hasła
Budowlane prawo, Egzekucyjne postępowanie
Źródło
JuDDGES/pl-nsa (orzeczenia NSA i WSA z CBOSA), dokument u źródła
Otwórz w aplikacji

Tekst

TEZY

1 Przez "przymusową rozbiórkę budynku lub jego części" rozumieć należy niewątpliwie obowiązek orzeczony w decyzji wydanej na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Jeżeli natomiast w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jako obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, nakazano rozbiórkę części obiektu budowlanego, to obowiązku tego nie można rozumieć jako "przymusowej rozbiórki", o jakiej mowa w art. 121 par. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161/.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi Stanisława R. na postanowienie Wojewody z dnia 23 czerwca 1998 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 12 maja 1998 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia - oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Stanisław R. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewody z dnia 23 czerwca 1998 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 12 maja 1998 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków nałożonych ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 9 stycznia 1996 r. w sprawie doprowadzenia skrajnego 11 segmentu budynku szeregowego w O. do stanu zgodnego z dokumentacją techniczną i warunkami technicznymi.

4 W skardze kwestionuje się nałożenie grzywny w wysokości 5.000 złotych, podczas gdy w ocenie skarżącego w sprawie ma zastosowanie przepis art. 121 par. 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przewidujący szczególny tryb ustalania wysokości grzywny. W związku z tym w ocenie skarżącego nastąpiło naruszenie prawa materialnego.

5 W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie wyjaśniając, iż obowiązek nałożony na skarżącego decyzją stanowiącą podstawę wydania tytułu wykonawczego nie dotyczy przymusowej rozbiórki części obiektu, lecz rozbiórki nieprawidłowo wykonanych elementów budynku z nakazem wykonania ich zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją techniczną.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga nie jest zasadna.

8 Obowiązek określony w tytule wykonawczym został w niniejszej sprawie nałożony decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ jako wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. Nie polega natomiast na przymusowej rozbiórce budynku lub jego części, w rozumieniu przepisu art. 121 par. 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przez "przymusową rozbiórkę budynku lub jego części" rozumieć należy niewątpliwie obowiązek orzeczony w decyzji wydanej na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jeżeli natomiast w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jako obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, nakazano rozbiórkę części obiektu budowlanego, to obowiązku tego nie można rozumieć jako "przymusowej rozbiórki", o jakiej mowa w art. 121 par. 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

9 W tym stanie rzeczy zastosowanie przez organ orzekający przepisu par. 2 artykułu 121 powyższej ustawy nie narusza prawa. Nie ma bowiem zastosowania przepis par. 5 tego artykułu przewidujący szczególny sposób naliczania wysokości grzywny, która według tego przepisu powinna stanowić iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana.

10 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Powołane przepisy

Cytowane w

Cytowane w 17 orzeczeniach.

  1. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1981/12
  2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 maja 2012 r., II SA/Go 177/12
  3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2011 r., II SA/Wr 285/11
  4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2010 r., II SA/Gl 435/10
  5. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2010 r., II SA/Wr 587/09
  6. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2010 r., II SA/Wr 644/09
  7. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2009 r., II SA/Sz 1045/09
  8. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2009 r., VII SA/Wa 52/09
  9. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 kwietnia 2009 r., II SA/Go 556/08
  10. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2007 r., II SA/Bk 372/06
  11. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2007 r., II SA/Gl 183/07
  12. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2007 r., II SA/Bk 311/06
  13. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lipca 2006 r., II SA/Kr 281/03
  14. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2005 r., II SA/Gd 595/03
  15. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 stycznia 2005 r., IV SA 1213/03
  16. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 stycznia 2005 r., IV SA 1214/03
  17. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2004 r., IV SA 2987/01