Wyrok z dnia 10 listopada 1998 r., III SA 898/97

wyrok z dnia 10 listopada 1998 r., III SA 898/97

Tekst

TEZY

1 W zaskarżonym postanowieniu użyto niewłaściwej terminologii "niedopuszczalność odwołania jako środka wniesionego z uchybieniem terminu".

2 W art. 134 Kpa przewidziane są dwie odrębne sytuacje procesowe: niedopuszczalność odwołania i wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Tego rodzaju uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy.

Uzasadnienie

3 Zaskarżonym postanowieniem Izba Skarbowa w W. stwierdziła niedopuszczalność odwołania Wiesława M. wniesionego dnia 18 marca 1997 r. od decyzji Urzędu Skarbowego w L. z dnia 13 lutego 1997 r. określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od sprzedaży nieruchomości - jako środka wniesionego z uchybieniem terminu określonego w art. 129 par. 2 Kpa.

4 W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, iż zaskarżoną decyzję doręczono stronie w dniu 3 marca 1997 r.

5 Termin do złożenia odwołania upłynął dnia 17 marca 1997 r., odwołanie natomiast wniesione zostało dnia 18 marca 1997 r.

6 Stanowi to naruszenie czternastodniowego terminu wynikającego z art. 129 par. 2 Kpa, przy czym strona nie wystąpiła o przywrócenie terminu, ani nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

7 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wiesław M. wniósł o uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego w L. z dnia 13 lutego 1997 r. jako bezzasadnej, ponieważ sprzedaż nieruchomości nie przyniosła mu żadnej korzyści, albowiem nabywca nieruchomości całą cenę nabycia przekazał na konto wierzyciela tej nieruchomości z powodu jej obciążenia kredytem hipotecznym. Skarżący przy tym twierdził, że dopiero w dniu 18 marca 1997 r. otrzymał wiadomość o treści aktu notarialnego od swego pełnomocnika, który w jego imieniu dokonał czynności sprzedaży nieruchomości.

8 Ten takt usprawiedliwia jego zwłokę we wniesieniu odwołania.

9 Z treści Skargi wynika, że skarżący w tym upatruje naruszenie jego interesu prawnego w zaskarżonym postanowieniu.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

11 Skarga nie jest zasadna.

12 Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienie odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.

13 Organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym jest zobowiązany badać, czy odwołanie zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 par. 2 Kpa.

14 Ponieważ decyzja organu I instancji została skarżącemu doręczona w dniu 3 marca 1992 r. zatem ostatnim dniem do wniesienia odwołania był dzień 17 marca 1997 r.

15 Skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia środka odwoławczego /art. 107 par. 1 Kpa/.

16 Wnosząc odwołanie w spóźnionym terminie, nie złożył wniosku o przywrócenie terminu wraz z uprawdopodobnieniem, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy /art. 58 par. 2 Kpa/.

17 Organ odwoławczy był zatem obowiązany w drodze postanowienia stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania /art. 134 Kpa/.

18 Trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę Izbie Skarbowej w W. iż w zaskarżonym postanowieniu użyto niewłaściwej terminologii "niedopuszczalność odwołania jako środka wniesionego z uchybieniem terminu".

19 W art. 134 Kpa przewidziane są dwie sytuacje procesowe: niedopuszczalność odwołania i wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. W sprawie zachodzi tylko ta druga sytuacja.

20 Tego rodzaju uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy.

21 Przechodząc do dalszych kwestii poruszonych w skardze stwierdzić należy co następuje.

22 Zgodnie z art. 15 Kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.

23 Naczelny Sąd Administracyjny sprawując kontrolę nad wykonywaniem administracji publicznej orzeka o zgodności z prawem postanowienia kończącego postępowanie.

24 Zgodnie bowiem z treścią art. 134 Kpa postanowienie wydane w oparciu o ten przepis jest ostateczne.

25 Dlatego też w trybie sądowej kontroli zasadności zastosowania przepisu art. 134 Kpa, nie podlegają zarzuty związane z merytorycznym rozstrzygnięciem organu I instancji, a w tym także twierdzenie skarżącego, iż dopiero w dniu 18 marca 1997 r. jego pełnomocnik do zawarcia aktu notarialnego dostarczył jemu odpis tego aktu, albowiem zasadnicze treści aktu notarialnego, istotne do wydania decyzji podatkowej przytoczone zostały w tej decyzji.

26 W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę jako niezasadną oddalił.