Wyrok z dnia 11 lutego 1998 r., III SA 1679/96

wyrok z dnia 11 lutego 1998 r., III SA 1679/96

Tekst

TEZY

1 Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia, może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Chodzi tu o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie może natomiast przesądzić treści rozstrzygnięcia sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywne lub negatywnie dla odwołującego się.

Uzasadnienie

2 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3 Skarga nie jest zasadna. Nie budzi w sprawie wątpliwość fakt, że Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 17.10.1996 r. uchyliła decyzję organu I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu naruszenia art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Pozostałe kwestie w tym również art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku VAT zostały przez organ II instancji poruszone marginalnie bez jednoznacznego wskazania na potrzebę takiego właśnie rozstrzygnięcia.

4 W tym miejscu należy zauważyć, że organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Chodzi tu o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie może natomiast przesądzić treści rozstrzygnięcia sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywne lub negatywnie dla odwołującego się. O treści rozstrzygnięcia może w przypadku tego rodzaju decyzji odwoławczej decydować wyłącznie organ I instancji. W związku z powyższym strona skarżąca będzie miała pełne możliwości dochodzenia swoich racji przed Urzędem Skarbowym W. Wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny w kwestiach prawnych bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego jest niedopuszczalne.

5 Skoro strona skarżąca nie wykazała by zaskarżona decyzja oparta na podstawie art. 138 par. 2 Kpa, naruszała prawo, skargę jako bezzasadną należało na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA oddalić.