Wyrok z dnia 23 kwietnia 1999 r., III SA 1017/97

wyrok z dnia 23 kwietnia 1999 r., III SA 1017/97

Tekst

TEZY

1 Na mocy art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 r. zasadą było, że rok podatkowy stanowi rok kalendarzowy. Nie było możliwości zamiany roku podatkowego na czas dłuższy niż dwanaście miesięcy.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia 11 marca 1997 r. Urząd Skarbowy na podstawie art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ określił zobowiązanie Spółki z o.o. "A." w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1995 w kwocie 10.082 zł przyjmując za podstawę do ustalenia zobowiązania dochód w wysokości 25.205,17 zł.

3 W uzasadnieniu stwierdzono, że wprawdzie zgodnie z par. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. o prowadzeniu rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 135/ spółki rozpoczynające działalność gospodarczą w drugiej połowie roku mają prawo do połączenia sprawozdań finansowych, ale zasady ewidencji rachunkowej nie mają charakteru prawotwórczego.

4 Ww. ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. nie przewiduje natomiast łączenia lat podatkowych. Mając to na uwadze Urząd Skarbowy określił zobowiązanie podatkowe odrębnie za rok 1994 i rok 1995, zobowiązując podatnika do wpłaty za ten ostatni rok dodatkowo kwoty 1.397 zł.

5 W odwołaniu od tej decyzji podatnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podniósł iż rok podatkowy może trwać dłużej niż 12 miesięcy i jak wynika z art. 8 ust. 3 cyt. ustawy w razie zmiany roku podatkowego za pierwszy po zmianie rok podatkowy uważa się okres od pierwszego miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do końca roku podatkowego.

6 Zdaniem podatnika Spółka na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości /Dz.U. nr 121 poz. 591/, w którym stwierdza się, że jeżeli jednostka rozpoczęła działalność w drugiej połowie roku kalendarzowego, to może księgi rachunkowe i sprawozdania finansowe za ten okres połączyć z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny oraz par. 22 umowy spółki z dnia 15 listopada 1994 r. w którym stwierdzono, że pierwszy rok obrotowy kończy się w dniu 31 grudnia 1995 r., dokonał on zgodnie z art. 8 ust. 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zmiany roku podatkowego, który w jego przypadku trwał od 12 grudnia 1994 r. do 31 grudnia 1995 r.

7 Zgodnie z art. 60 i art. 61 Kc złożenie aktu notarialnego umowy spółki, w której określono czas trwania pierwszego roku obrotowego, w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje szczególnej formy oświadczenia o wyborze roku podatkowego, było równoznaczne ze spełnieniem wymogów ustawowych w tej mierze.

8 Decyzją z dnia 20 maja 1997 r. Izba Skarbowa na podstawie art. 138 par. 1 Kpa, art. 6 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz art. 8 ust. 2 i art. 27 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w całości stanowisko w niej zawarte. Jednocześnie podkreślono, że zgodnie z art. 8 ust. 2 cyt. wyżej ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., o ile podatnik nie postanowi inaczej i nie zawiadomi o tym właściwego urzędu skarbowego, to rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. Osoby, które nie były dotychczas podatnikami, dokonują zawiadomienia, o którym wyżej w terminie do dnia 20 grudnia.

9 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając obrazę art. 7 Kpa, przedstawiła argumentację jak w odwołaniu od rozstrzygnięcia Urzędu Skarbowego.

10 W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała swoje stanowisko.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga nie jest zasadna. Na mocy art. 8 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 r. zasadą było, że rok podatkowy stanowi rok kalendarzowy. Zgodnie z jego ustępem 3 można było zmienić rok podatkowy, nie zmieniało to jednak faktu, iż mógł on liczyć jedynie dwanaście kolejnych miesięcy.

13 Z kolei z treści ustępu 5 wynikało, iż osoby prawne, które nie były dotychczas podatnikami - dokonują zawiadomienia właściwego urzędu skarbowego o zmianie roku podatkowego do dnia 20 grudnia.

14 Wbrew twierdzeniom skarżącej takie zawiadomienie nie zostało przez nią złożone, co więcej w aktach sprawy znajdują się dwie deklaracje podatkowe, z których jedna dotyczy okresu od 12 grudnia 1994 r. do 31 grudnia 1994 r. i odnosi się do całego roku 1994, a druga za czas od 1 stycznia do 31 grudnia 1995 r. /deklaracje CIT-8/.

15 Dopiero od dnia 1 stycznia 1999 r. po wejściu w życie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 144 poz. 931/ zaistniała możliwość /art. 8 ust. 3 po nowelizacji/ w wypadku zmiany roku podatkowego wydłużenia jego okresu do maksimum dwudziestu trzech kolejnych miesięcy kalendarzowych. Stanowi to dodatkowy argument przemawiający za tym, że w latach, których dotyczy zaskarżona decyzja nie było możliwości zamiany roku podatkowego na czas dłuższy niż dwanaście miesięcy.

16 Mając na uwadze powyższe, wobec niestwierdzenia naruszenia prawa, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.